Bajka o koguciku i lisku dla 4 latka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku, tuż obok starego drewnianego płotu, mieszkał sobie kogucik o imieniu Koko. Miał czerwony grzebień jak koronę i ogon z piór mieniących się w słońcu. Każdego ranka budził całe podwórko swoim głośnym „kukuryku!”.

Koko był bardzo dumny ze swojego głosu. Uwielbiał, gdy wszystkie kurki i kaczki go chwaliły. Często powtarzał: „Jestem najważniejszym ptakiem na tym podwórku! Beze mnie nikt by nie wiedział, kiedy wstawać!”.

Pewnego dnia, gdy Koko przechwalał się przed stawem, podszedł do niego lisek Rudek. Lisek miał rude futerko i bystre oczka, a w łapce trzymał małe lusterko. „Widzisz, Koko?” – powiedział Rudek – „Ja też jestem ważny. Potrafię znaleźć najsmaczniejsze jagody i zawsze wiem, gdzie schować się przed deszczem.”

Koko zmarszczył dzióbek. „Ale nie umiesz śpiewać tak pięknie jak ja!” – odparł. Lisek westchnął i odszedł w stronę lasu, a kogucik został sam, nadąsany.

Nagle zza krzaka wyskoczył wielki, szary kot. Miał ostre pazury i groźne spojrzenie. „A to kto? Kogucik na obiad!” – mruknął i rzucił się w stronę Koko. Kogucik przestraszył się okropnie i zaczął uciekać, ale potknął się o kamień.

Wtedy zza płotu wybiegł lisek Rudek. Złapał za ogon swoją lisią czapkę, zamachał nią przed kotem i zawołał: „Hej, kocie, spójrz tutaj, mam dla ciebie pyszną rybę!” Kot na chwilę się zawahał, a Koko zdążył wskoczyć na płot. Kot, widząc, że nie ma już szans, prychnął i odszedł.

Koko drżał ze strachu, ale był bardzo wdzięczny lisowi. „Dziękuję, Rudku! Myślałem, że jestem najważniejszy, ale to ty mnie uratowałeś. Bez ciebie nie dałbym rady.” Lisek uśmiechnął się: „Każdy z nas jest ważny na swój sposób. Ty budzisz wszystkich swoim śpiewem, a ja czasem pomagam znaleźć drogę lub schronienie.”

Od tamtego dnia Koko i Rudek zostali najlepszymi przyjaciółmi. Kogucik już się nie przechwalał, a lisek chętnie dzielił się swoimi spostrzeżeniami. Gdy zapadał zmrok, siadali razem na płocie i patrzyli, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy. Koko cichutko nucił kołysankę, a Rudek zamykał oczy. Wkrótce całe podwórko zasypiało spokojnie, a wiatr niósł szept: „Dobranoc, przyjaciele. Dobranoc.”