Karetka Florek i zagubiony uśmiech

— Bajka do czytania —

W małym, białym garażu na skraju miasteczka mieszkała karetka o imieniu Florek. Florek był młody, błyszczący i miał czerwony napis "Pomoc" na boku. Bardzo chciał być dzielny i szybki jak jego starsi koledzy.

Każdego ranka Florek budził się z nadzieją, że usłyszy sygnał do wyjazdu. Wyobrażał sobie, jak pędzi na sygnale, a ludzie mówią: "O, jaka dzielna karetka!". Ale dni mijały spokojnie, a Florek stał w garażu i czekał.

Pewnego popołudnia do garażu wjechała stara, zmęczona karetka o imieniu Róża. Róża miała wiele lat i mnóstwo przygód za sobą. Florek zapytał ją: "Różo, jak to jest być naprawdę potrzebnym?". Róża uśmiechnęła się ciepło.

"Florku," powiedziała Róża, "prawdziwa pomoc to nie tylko szybka jazda i głośne syreny. Czasem trzeba jechać powoli, żeby kogoś nie przestraszyć. Czasem trzeba słuchać, a nie tylko spieszyć się ze światłami."

Następnego dnia Florek dostał pierwsze wezwanie. Pojechał na plac zabaw, gdzie mały chłopiec o imieniu Tomek przewrócił się i skaleczył w kolano. Florek włączył cicho światła i podjechał powoli.

Florek nie spieszył się. Najpierw zapytał Tomka, jak się czuje. Potem delikatnie opatrzył ranę plasterkiem z misiem. Tomek przestał płakać. "Dziękuję, Florku," szepnął. "Jesteś najlepszą karetką świata."

Florek zrozumiał wtedy, że prawdziwa pomoc to być przy kimś, gdy jest smutno. Nie trzeba być najszybszym, wystarczy być dobrym. Wrócił do garażu z poczuciem, że choć nie pędził na sygnale, zrobił coś ważnego.

Tej nocy Florek patrzył przez okno na gwiazdy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Na niebie migotała jedna szczególnie jasna gwiazda. Florek pomyślał, że to uśmiech Tomka. Zamknął oczy i zasnął spokojnie.