Butek i zaginiony skarb

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała dziewczynka o imieniu Hania i jej najlepszy przyjaciel – kot w butach o imieniu Butek. Butek nosił czerwone, skórzane buty z małymi dzwoneczkami, które dzwoniły przy każdym kroku. Hania dostała je od swojej babci, a Butek uwielbiał w nich chodzić po lesie. Mieli mnóstwo przygód, ale tej jesieni wydarzyło się coś wyjątkowego.

Pewnego dnia Hania zgubiła swoją ulubioną różową chusteczkę, którą dostała od mamy. Szukała jej wszędzie – pod łóżkiem, w kuchni, nawet w ogródku. Chusteczka była dla niej bardzo ważna, bo przypominała jej o mamie, która często wyjeżdżała w dalekie podróże. Hania usiadła na schodkach i smutno popatrzyła w niebo. Butek podszedł do niej i szturchnął ją nosem. „Nie martw się – zamruczał – pomogę ci ją znaleźć”.

Butek włożył swoje czerwone buty i ruszył na poszukiwania. Najpierw sprawdził stare drzewo w ogrodzie, gdzie czasami chował swoje zabawki. Ale chusteczki tam nie było. Potem poszedł na łąkę, gdzie bawili się poprzedniego dnia. Szukał w krzakach, pod kamieniami, nawet w dziupli wierzby. Nagle usłyszał cichutki płacz. To była mała, szara myszka, która utknęła w pułapce na myszy.

Butek nie mógł przejść obok nieszczęścia – zdjął but i użył sznurówki, by otworzyć pułapkę. Myszka była bardzo wdzięczna. „Dziękuję ci, kocie w butach! Jestem Rybka, mieszkam w norce pod starym dębem. Czy mogę ci jakoś pomóc?” – zapiszczała. Butek westchnął: „Szukam różowej chusteczki Hani”. Rybka pokiwała główką i powiedziała: „Widziałam coś różowego w ogrodzie pani Kuli, za płotem”.

Butek podziękował myszce i pobiegł do ogrodu pani Kuli. To była starsza pani, która zawsze sadziła najpiękniejsze astry. Za płotem leżała rzeczywiście różowa chusteczka, ale niestety – rozwiał ją wiatr i utknęła wysoko w gałęziach jabłoni. Butek próbował skakać, ale nie sięgał. Wtedy przypomniał sobie, że na swoim but ma haczyki od dzwoneczków – mógł je wyjąć i zrobić coś na kształt liny.

Butek zdjął but i z pomocą sznurówek i dzwoneczków zbudował mały haczyk. Potem wspiął się na pień drzewa – ostrożnie, bo gałęzie były śliskie od rosy. W końcu udało mu się zaczepić chusteczkę i zsunąć ją na ziemię. Była trochę wilgotna i poplamiona trawą, ale cała. Butek ucieszył się i pobiegł szybko do domu Hani. Dzwoneczki na butach dzwoniły radośnie: cyk-cyk-cyk.

Hania zobaczyła Butka z chusteczką w pysku i uściskała go mocno. „Jesteś najlepszym kotem na świecie!” – powiedziała. Wieczorem usiedli razem na werandzie i patrzyli w niebo. Nad lasem pojawiły się pierwsze gwiazdy. Butek mruczał cicho, a Hania głaskała go po miękkim futerku. „Dobranoc, Butku” – szepnęła. A kot w butach zamknął oczy, słuchając szumu wiatru i dzwoneczków, które cichutko brzęczały we śnie.