Kotka Tęcza i Zaczarowany Kluczyk

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała kotka o imieniu Tęcza. Miała mięciutkie, szare futerko i jedno ucho białe, a drugie czarne. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad dębami, Tęcza siadała na parapecie i patrzyła w niebo.

Pewnego dnia Tęcza znalazła pod krzakiem jeżyn mały, srebrny kluczyk. Błyszczał jak kropla rosy o poranku. 'O rety! – mruknęła zaciekawiona. – Do czego on pasuje?'. Próbowała otworzyć nim skrzynię z zabawkami, ale nie pasował. Próbowała otworzyć szafkę z przysmakami – też nie.

Poszła więc do swojej przyjaciółki, wiewiórki Rudej. 'Ruda, zobacz! Znalazłam kluczyk! Pewnie otwiera coś bardzo ważnego!'. Wiewiórka obejrzała go i wzruszyła ramionami. 'Może to kluczyk do skarbu?'. 'Albo do zamku! – dodał zajączek Skoczek, który akurat przechodził. – Tylko gdzie ten zamek?'.

Tęcza zasmuciła się. 'A jeśli to kluczyk do niczego?'. Usiadła na kamieniu i westchnęła. Nagle usłyszała cichutki płacz. To była mała myszka Mela, która zgubiła swoją ulubioną kulkę do gry. 'Bez niej nie mogę zasnąć! – pisnęła Mela. – Jest dla mnie ważniejsza niż cały świat!'.

Tęcza spojrzała na kluczyk, potem na Melę. 'A gdyby tak... – szepnęła – ...kluczyk otwierał coś, co nie jest zamkiem?'. Podeszła do małego pudełka, w którym Mela trzymała swoje skarby. Włożyła kluczyk do dziurki – i zamek pułk! Pudełko się otworzyło, a w środku leżała kuleczka Mela.

'Dziękuję, dziękuję! – pisnęła Mela, przytulając kulkę. – Jesteś najlepszą kotką na świecie!'. Tęcza uśmiechnęła się. 'Widzisz – powiedziała do Rudej i Skoczka – kluczyk otworzył nie zamek, ale serce przyjaciółki. I to jest największy skarb'.

Wieczorem Tęcza wróciła do domu. Na parapecie leżał kluczyk, który postanowiła schować do specjalnego woreczka. 'Będzie mi przypominał – mruknęła – że czasem to, co znajdziemy, nie jest dla nas, ale dla kogoś innego'.

Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do Tęczy. 'Dobranoc, gwiazdeczki – szepnęła kotka, kładąc się na poduszce. – Dobranoc, kluczyku. Dobranoc, przyjaciele. Jutro znów będziemy szukać skarbów – ale tych w sercach'.