Kot w butach i zaczarowany ogród

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, przytulnym domku na skraju lasu, mieszkał kot o imieniu Mruczek. Mruczek nie był zwykłym kotem - nosił czerwone, lśniące buty, które dostał od starego ogrodnika, i uwielbiał spacerować po łące, szukając przygód, które mogłyby uszczęśliwić innych.

Pewnego dnia, gdy Mruczek wracał z łąki, usłyszał cichutki płacz. To była mała myszka, Kruszynka, która zgubiła drogę do swojego domku w stogu siana. - Nie płacz, Kruszynko - powiedział Mruczek, ocierając jej łezkę swoją miękką łapką - Pokażę ci, jak wrócić do domu. Ale najpierw musimy przejść przez zaczarowany ogród, gdzie kwiaty śpiewają, a kamienie są słodkie jak miód.

Kruszynka była ciekawa, ale trochę się bała. - Czy to nie jest niebezpieczne? - zapytała, trzęsąc ogonkiem. - Nie, jeśli masz przyjaciela - odpowiedział Mruczek, prostując swoje czerwone buty - Zobacz, te buty potrafią tańczyć, gdy ktoś jest smutny, i pomagają znaleźć drogę, gdy ktoś jest zagubiony. I właśnie tego dnia, gdy szli przez ogród, Mruczek nauczył Kruszynkę, że najważniejsze to mieć dobre serce i pomagać innym, nawet jeśli jest się małym.

W ogrodzie spotkali pszczółkę, która miała skrzydełka pokryte pyłkiem, ale nie mogła unieść się do góry, bo była zbyt zmęczona. - Pomóżmy jej - szepnęła Kruszynka - Ona chce wrócić do ula, żeby nakarmić swoje siostry. Mruczek zdjął jeden but, delikatnie położył pszczółkę na miękkiej podeszwie i - hop! - przeniósł ją na najwyższy kwiat, gdzie inne pszczoły czekały z miodem. - Dziękuję, dziękuję! - brzęczała pszczółka, a Kruszynka uśmiechnęła się od ucha do ucha.

Potem, gdy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, a niebo zrobiło się pomarańczowe jak marchewka, Mruczek i Kruszynka dotarli do stogu siana. - To tutaj - pisnęła Kruszynka - Mój domek, z małymi drzwiczkami i oknem z liścia! - Przytuliła Mruczka i powiedziała - Dziękuję, że byłeś moim przewodnikiem. Dziś nauczyłam się, że pomaganie innym jest jak magia - czyni świat piękniejszym.

Mruczek, zadowolony, usiadł na miękkim mchu, a jego czerwone buty lśniły w blasku gwiazd. - Pamiętaj, Kruszynko - mruknął - Każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego, co może dać innym. Nawet mała myszka może być wielką pomocą, jeśli tylko chce. A teraz, zamknij oczy, bo księżyc już wisi nad łąką, a gwiazdy śpiewają kołysankę.

Kruszynka, wtulona w miękki puch, zamknęła oczka, a Mruczek, kładąc się obok, szeptał: - Śpij, mała, śpij, bo jutro znów będziemy odkrywać, jak pomagać innym, a każdy dzień będzie pełen przygód i uśmiechów. Dobranoc, Kruszynko, dobranoc, ogrodzie, dobranoc, gwiazdy. I tak, w ciszy, pod ciepłym kocem nocy, wszystko zasnęło spokojnie, a w serduszkach małych i dużych zagościł spokój.