Kot Filemon i gwiazdka cierpliwości

— Bajka do czytania —

Mały, bury kotek o imieniu Filemon mieszkał w przytulnym domku razem z mamą i tatą. Każdego wieczoru, gdy na niebie pojawiała się pierwsza gwiazdka, rodzina siadała na kanapie, by poczytać książeczkę. Filemon uwielbiał ten moment – najbardziej lubił, kiedy mama trzymała książkę, a tata pokazywał palcem obrazki.

Pewnego wieczoru tata powiedział: – Filemonku, dziś twoja kolej, by wybrać książeczkę. Kotek ucieszył się i pobiegł do półki, ale po drodze zobaczył misia, który leżał na dywanie. – Chcę misia! – zawołał i zapomniał o książce. Mama uśmiechnęła się i rzekła: – Misia też weźmiemy, ale najpierw wybierz książkę, którą chcesz oglądać.

Filemon nie chciał czekać. Tupał łapkami i miauczał: – Teraz! Teraz! Chcę misia i książkę! Mama i tata spojrzeli na siebie. – Wiem, że trudno czekać – powiedział tata. – Ale jeśli nauczysz się cierpliwości, wieczór będzie jeszcze przyjemniejszy.

Kotek usiadł, ale wciąż był niespokojny. Wtedy mama zapaliła małą lampkę, która rzucała na sufit złote gwiazdki. – Popatrz – szepnęła. – Każda gwiazdka czeka cierpliwie, aż zapadnie zmrok, by móc świecić. Ty też możesz poczekać na swoją kolej.

Filemon spojrzał w górę i zobaczył, jak gwiazdki spokojnie migoczą. Przestał tupać i powiedział: – Dobrze, poczekam. Wybrał książkę o małym kotku, a potem przytulił misia. Usiadł między mamą a tatą i wszyscy razem oglądali obrazki.

Kiedy skończyli, mama pogłaskała Filemona po głowie. – Widzisz, jak fajnie jest, gdy umiemy poczekać? – zapytała. Kotek ziewnął i przytulił się do taty. – Tak – mruknął. – I wtedy jest więcej czasu na przytulanie.

Gwiazdki na suficie zgasły, a na niebie za oknem pojawiła się ta prawdziwa, pierwsza gwiazdka. Filemon zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, gwiazdeczko. Już umiem czekać. W pokoju zrobiło się cicho, a kotek zasnął spokojnie, tuląc misia.