Kłopoty Zajączka Szybkiego

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał Zajączek Szybki. Miał długie uszy i jeszcze dłuższe nogi, a jego ulubionym zajęciem było skakanie po łące i zjadanie smacznych marchewek. Ale jak wiele małych zajączków, Szybki nie lubił sprzątać swojej nory.

Pewnego dnia mama zajączka powiedziała: – Szybki, proszę, posprzątaj swoją norę. Marchewki leżą porozrzucane, a sianko jest w nieładzie. Zajączek westchnął i pomyślał: „Ach, sprzątanie jest takie nudne! Wolałbym bawić się z wiewiórkami.”

Wtedy wpadł mu do głowy pewien pomysł. Podbiegł do mamy i powiedział: – Mamusiu, nie mogę teraz sprzątać, bo muszę pomóc pani Sowie w przenoszeniu książek! Obiecałem! Mama pokiwała głową i zgodziła się. Szybki poczuł się bardzo sprytny, ale w brzuchu zrobiło mu się dziwnie nieswojo.

Zamiast iść do pani Sowy, Zajączek pogalopował na łąkę, gdzie spotkał Wiewiórkę Rudą i Jeżyka Kolczastego. Bawili się w chowanego i zbierali poziomki. Szybki prawie zapomniał o kłamstwie, ale gdy słońce zaczęło zachodzić, jego myśli wróciły do mamy.

W drodze do domu spotkał panią Sowę. – Och, Zajączku, cieszę się, że cię widzę! – zawołała. – Słyszałam od twojej mamy, że miałeś mi pomóc. Czy to prawda? Zajączek spuścił uszy i szepnął: – Nie, pani Sowo, skłamałem. Bardzo przepraszam. Sowa spojrzała na niego mądrymi oczami i powiedziała: – Kłamstwo to ciężki worek, który nosisz w sercu. Lepiej go zdjąć.

Zajączek pobiegł do domu. Mama właśnie kończyła sprzątać jego norę. – Mamusiu – powiedział ze łzami w oczach – skłamałem. Nie pomagałem pani Sowie, tylko bawiłem się na łące. Przepraszam. Mama przytuliła go mocno. – Kocham cię zawsze, nawet gdy popełniasz błędy. Ważne, że powiedziałeś prawdę. Teraz możesz mi pomóc dokończyć sprzątanie.

Szybki z ochotą zabrał się do porządkowania. Układał marchewki w równym rzedzie, wytrzepał sianko i zamiatał podłogę. Kiedy skończył, poczuł się lekko i radośnie. W brzuchu już nie było tego dziwnego uczucia. – Mamo, prawda jest o wiele lepsza niż kłamstwo – powiedział.

Wieczorem, leżąc w czystej norze, Zajączek patrzył przez okno na gwiazdy. Jedna z nich była wyjątkowo jasna. – To prawda – szepnął – świeci najpiękniej. Zamknął oczy, a sen przyszedł cichutko, otulając go ciepłem i spokojem.