Bajka o małym lisku, który zgubił prawdę

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa szeptały cicho, a strumyk śpiewał wesoło, mieszkał mały lisek o imieniu Rufi. Rufi miał rudą sierść, biały koniuszek ogona i wielkie, błyszczące oczy. Ale najbardziej lubił opowiadać historie – niestety, nie zawsze były prawdziwe.

Pewnego dnia, gdy bawił się z zajączkiem Skoczkiem i wiewiórką Kitką, powiedział: – Widziałem wczoraj w lesie olbrzymiego niedźwiedzia, który tańczył na polanie! – Przyjaciele spojrzeli na niego z niedowierzaniem. – Naprawdę? – zapytała Kitka. – Oczywiście! Miał czerwone spodnie i kapelusz z piórkiem – dodał Rufi, chichocząc w duchu.

Następnego dnia Skoczek i Kitka pobiegli na polanę, ale nie znaleźli żadnego niedźwiedzia. – Rufi, dlaczego nas okłamałeś? – zapytała smutno Kitka. – To był tylko żart – wzruszył ramionami lisek. Ale w oczach przyjaciół zobaczył coś, czego się nie spodziewał – rozczarowanie.

Kolejnego dnia Rufi znowu skłamał. Powiedział, że znalazł zaczarowany kamień, który spełnia życzenia. Gdy Skoczek i Kitka pobiegli go szukać, znów nic nie znaleźli. – Już ci nie wierzymy – powiedział Skoczek, odwracając się. – Jeśli ciągle kłamiesz, nigdy nie wiemy, co jest prawdą.

Rufi został sam. Siedział pod wielkim dębem i czuł, jak w brzuchu rośnie mu ciężki, szary kamień. – Dlaczego to zrobiłem? – szepnął. – Chciałem, żeby mnie podziwiali, ale teraz nie mają do mnie zaufania. Kamień w brzuchu zrobił się jeszcze cięższy.

Następnego dnia Rufi postanowił naprawić swój błąd. Poszedł do Skoczka i Kitki i powiedział cicho: – Przepraszam. Kłamałem, bo chciałem, żebyście myśleli, że jestem ważny. Ale prawda jest taka, że jestem zwykłym liskiem, który bardzo was lubi. – Przyjaciele spojrzeli na niego, a potem uśmiechnęli się. – Ważne, że powiedziałeś prawdę – powiedziała Kitka. – I że przeprosiłeś – dodał Skoczek.

Od tamtej pory Rufi zawsze starał się mówić prawdę, nawet jeśli była zwyczajna. A kamień w brzuchu zniknął, zastąpiony ciepłym, lekkim uczuciem. Gdy wieczorem kładł się spać, patrzył w gwiazdy i myślał: „Prawda jest jak światełko – mała, ale zawsze rozświetla ciemność”. I zasypiał spokojnie, wiedząc, że przyjaciele mu ufają.