Mały Lisek i świecący kamyk

— Bajka do czytania —

Mały lisek Rikuś bawił się w lesie. Nagle znalazł na ścieżce coś pięknego – mały, błyszczący kamyk, który iskrzył się w słońcu jak prawdziwy skarb.

Rikuś podniósł kamyk i pobiegł do mamy. „Mamo, mamo! Zobacz, znalazłem gwiazdkę! Spadła z nieba prosto do mnie!” – zawołał uradowany. Mama liska uśmiechnęła się i pogłaskała go po puszystej główce. „Czy to na pewno gwiazdka?” – zapytała cicho.

Rikuś poczuł, że coś mu ścisnęło w brzuszku. Bardzo chciał, żeby kamyk był gwiazdką. „Tak, tak! Widziałem, jak spadała!” – powiedział szybko i schował kamyk do kieszeni. Poszedł bawić się dalej, ale nie był już taki wesoły.

Spotkał wiewiórkę Krysię. „Mam gwiazdkę z nieba!” – pochwalił się. Krysia popatrzyła na kamyk i pokręciła głową. „To zwykły kamyk, Rikusiu. Może i ładny, ale nie gwiazdka.” Rikuś spuścił nos i poczuł, że kłamstwo jest ciężkie jak wielki głaz.

Wrócił do mamy i przytulił się do niej mocno. „Mamo, to nie była gwiazdka. To tylko kamyk z błyszczącym pyłkiem. Skłamałem, bo chciałem, żeby był wyjątkowy.” Mama pogłaskała go po pleckach. „Widzisz, kochanie, prawda też potrafi być piękna. Ten kamyk jest wyjątkowy, bo to ty go znalazłeś.” Rikuś uśmiechnął się i poczuł, że ulga rozlewa się po nim jak ciepłe mleko.

Od tamtej pory Rikuś zawsze mówił prawdę. Nawet jeśli była zwyczajna, okazywała się dużo lżejsza i przyjemniejsza od kłamstwa. A wieczorem, kiedy kładł się spać, mama opowiadała mu o prawdziwych gwiazdach na niebie.

Rikuś zamknął oczy, a jego mały błyszczący kamyk leżał obok na poduszce. Na zewnątrz gwiazdy świeciły cicho, a lisek zasnął spokojnie, z uśmiechem na pyszczku. Dobranoc, Rikusiu. Dobranoc, mały odkrywco prawdy.