Bajka o małym zajączku, który zgubił prawdę

— Bajka do czytania —

Mały Zajączek Skoczek mieszkał w przytulnej norce pod wielkim dębem. Miał mięciutkie uszy, puszysty ogonek i ulubioną marchewkową przytulankę, którą zabierał wszędzie ze sobą.

Pewnego dnia Skoczek bawił się w chowanego z wiewiórką Kitką. Schował się za krzakiem malin, ale Kitka szybko go znalazła. – To nie fair! – zawołał Skoczek. – Ja się nie chowałem, tylko szukałem orzeszków!

Kitka zmarszczyła nosek. – Ale widziałam, jak się chowałeś – powiedziała cicho. Skoczek poczuł, że w brzuszku robi mu się dziwnie, jakby ktoś połaskotał go piórkiem. – No dobrze, chowałem się – mruknął i pobiegł do domu.

Wieczorem Skoczek chciał przytulić swoją marchewkową przytulankę, ale nigdzie jej nie znalazł. Szukał pod łóżeczkiem, w kąciku z zabawkami, nawet w kuchni. – Gdzie jest moja przytulanka? – zapłakał.

Mama Zajączka pogłaskała go po uszku. – Może zgubiłeś ją, kiedy mówiłeś nieprawdę? – zapytała łagodnie. – Kłamstewka lubią chować nasze ulubione rzeczy. Skoczek spuścił główkę i pomyślał o tym, co powiedział Kitce.

Następnego dnia Skoczek pobiegł do wiewiórki. – Kitko, przepraszam. Skłamałem, że się nie chowałem. Bardzo mi przykro – powiedział cicho. Kitka uśmiechnęła się i wyciągnęła łapkę. – Twoja przytulanka leżała pod krzakiem malin. Znalazłam ją!

Skoczek przytulił marchewkową przytulankę mocno, mocno. Poczuł, że dziwne łaskotanie w brzuszku zniknęło, a zamiast tego zrobiło się ciepło i spokojnie. – Dziękuję, Kitko. Już zawsze będę mówił prawdę – obiecał.

Tej nocy Skoczek zasnął z przytulanką w ramionach, a nad dębem świeciły gwiazdy. Wiedział, że prawda jest jak miłe ciepło – zawsze wraca, gdy się ją wypuści. I tak mały zajączek nauczył się, że lepiej mówić prawdę, nawet jeśli czasem jest trudno.