Bajka o małym kłamstwie, które urosło

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała wesoła Zosia. Pewnego dnia, gdy mama poprosiła ją o posprzątanie pokoju, Zosia wymyśliła, że boli ją brzuszek. To było tylko małe kłamstewko, ale nie wiedziała jeszcze, jak bardzo urośnie, niczym balonik, który puszczony z rąk, szybuje wysoko w niebo.

Zosia cieszyła się, że udało jej się uniknąć sprzątania. Leżała na kanapie, udając chorą, gdy nagle usłyszała dzwonek do drzwi. To była babcia, która przyniosła specjalny ziółkowy syrop na ból brzucha. Zosia trochę się speszyła, ale wypiła łyżeczkę gorzkiego lekarstwa, myśląc, że to koniec jej kłopotów.

Tymczasem wieść o chorobie Zosi rozniosła się po całej wiosce. Sąsiadka przyniosła rosół, pan listonosz obiecał przynieść jutro książeczki, a najlepsza przyjaciółka Hania narysowała dla niej piękny obrazek. Zosia czuła się coraz gorzej - nie dlatego, że bolał ją brzuch, ale dlatego, że wszyscy byli dla niej tacy mili, a ona ich okłamywała.

Wieczorem tata zaproponował, że zadzwonią do doktora. Zosia przeraziła się tej perspektywy. Wyobraziła sobie straszne zastrzyki i jeszcze bardziej speszyła się na myśl, że lekarz odkryje jej kłamstwo. W łóżku nie mogła zasnąć, przewracając się z boku na bok. Księżyc za oknem zdawał się patrzeć na nią z wyrzutem.

Następnego ranka Zosia postanowiła powiedzieć prawdę. Z płaczem wyznała mamie: 'Wcale mnie brzuszek nie bolał, nie chciałam tylko sprzątać pokoju'. Spodziewała się kary, ale mama tylko przytuliła ją mocno i powiedziała: 'Dziękuję, że jesteś odważna i mówisz prawdę. Każdy czasem popełnia błędy, ważne, żeby je naprawiać'.

Razem z mamą posprzątały pokój, a potem Zosia poszła do babci, sąsiadki i Hani, aby wszystkim osobiście powiedzieć prawdę i przeprosić. Ku jej zaskoczeniu, wszyscy ją rozumieli. Babcia powiedziała: 'Prawda czasem bywa gorzka jak mój syrop, ale zawsze leczy lepiej niż kłamstwo'. Hania zaś dodała: 'I tak jesteś moją najlepszą przyjaciółką!'

Wieczorem cała rodzina usiadła razem w salonie. Tata opowiadał śmieszne historie, a Zosia czuła, jak ciężar spada jej z serca. Nie musiała już udawać ani się martwić, że ktoś odkryje jej sekret. Pokój był posprzątany, a w jej sercu znów było słonecznie.

Gdy Zosia kładła się spać, pomyślała, że nigdy więcej nie powie nawet najmniejszego kłamstwa. Przytuliła ulubionego misia i zasnęła spokojnie, podczas gdy za oknem migotały gwiazdy, jakby uśmiechały się do jej postanowienia.