Bajka o górach, które śpiewały

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała w małym domku u stóp wielkich gór. Każdego ranka patrzyła przez okno na ośnieżone szczyty i marzyła, by je poznać. Gdy pewnego dnia tata zaproponował wspólną wycieczkę, Zosia aż podskoczyła z radości. Spakowała plecak, wzięła ulubionego misia i ruszyli w stronę leśnej ścieżki.

Szli powoli, podziwiając wysokie świerki i słuchając śpiewu ptaków. Nagle Zosia zatrzymała się i nadstawiła ucha. "Tato, słyszysz? Ktoś śpiewa!" – szepnęła. Tata uśmiechnął się tajemniczo. "To góry, córeczko. Mówią, że lubią gości, którzy idą z sercem pełnym ciszy".

Im wyżej wchodzili, tym śpiew stawał się wyraźniejszy. Był delikatny jak szum wiatru w koronach drzew, a jednocześnie ciepły jak promienie słońca. Zosia zamknęła oczy i słuchała. Czuła, jak muzyka gór wypełnia ją spokojem i radością.

Po chwili na ścieżce pojawiła się mała, szara wiewiórka. Przykucnęła na kamieniu i przyglądała się Zosi ciekawskimi oczkami. "Dzień dobry, wiewióreczko" – powiedziała Zosia. Wiewiórka mrugnęła i podskoczyła bliżej, jakby chciała zaprowadzić ich w jakieś wyjątkowe miejsce.

Dziewczynka z tatą ruszyli za wiewiórką. Wkrótce ścieżka skręciła i ukazała się polana pełna kwitnących krokusów. W środku stał stary, srebrzysty kamień, a na nim leżała maleńka, złota muszelka. "To dar od gór" – powiedział cicho tata. "Weź ją, a będziesz zawsze słyszeć ich śpiew".

Zosia wzięła muszelkę do ręki. Była lekka i ciepła. Przyłożyła ją do ucha i usłyszała tę samą melodię, która płynęła wcześniej z gór. Uśmiechnęła się szeroko. "Dziękuję, góry!" – zawołała, a echo poniosło jej słowa daleko, między szczyty.

Zmęczeni, ale szczęśliwi usiedli na kamieniu, by odpocząć. Zosia wyjęła z plecaka kanapki i podzieliła się z tatą. Wiewiórka dostała orzeszka. Słońce powoli chowało się za najwyższym szczytem, a niebo zabarwiło się na różowo i złoto.

Gdy zeszli do domu, Zosia położyła muszelkę na poduszce. Wieczorem, leżąc w łóżku, przyłożyła ją do ucha. Melodia gór była cicha, delikatna, jakby sama cisza zamieniła się w piosenkę. Zosia zamknęła oczy i uśmiechnęła się. Wiedziała, że góry zawsze będą z nią, nawet gdy zaśnie.