Kicia Kocia i Gwiazda Życzliwości

— Bajka do czytania —

Kicia Kocia mieszkała w małym, przytulnym domku na skraju lasu. Każdego ranka budziła się z promykiem słońca na nosku i od razu zaczynała dzień pełen przygód. Pewnego razu, gdy wyszła na podwórko, zobaczyła, że jej ulubiony słonecznik lekko się pochylił. „Ojej, potrzebujesz pomocy?” – zapytała, ostrożnie podpierając go patyczkiem. I wtedy usłyszała cichutki szept: „Dziękuję, mała kotko. Dziś twoja życzliwość zapali pierwszą gwiazdę.”

Kicia Kocia zdziwiła się, bo nigdy wcześniej nie słyszała mówiącego kwiatka. Rozejrzała się wokół i zobaczyła, że w lesie coś się zmieniło – kolory były jaśniejsze, a powietrze pachniało landrynkami. Postanowiła iść dalej, by dowiedzieć się, co znaczyły słowa słonecznika.

Po drodze spotkała małego jeżyka, który płakał, bo zgubił drogę do domu. „Nie martw się” – powiedziała Kicia Kocia – „pokażę ci ścieżkę nad strumykiem, skręcamy w prawo przy starym dębie.” Jeżyk uśmiechnął się i pobiegł we wskazanym kierunku, a Kicia Kocia poczuła, jak coś ciepłego rozlewa się w jej brzuszku.

Kiedy dotarła na polanę, zobaczyła wiewiórkę, która bezskutecznie próbowała dosięgnąć do szyszki na wysokiej gałęzi. Kicia Kocia podskoczyła zręcznie i strąciła szyszkę ogonkiem. „Dziękuję!” – zawołała wiewiórka. Tym razem Kicia Kocia wyraźnie zobaczyła, jak na niebie zapala się druga, malutka gwiazda.

Zaintrygowana pobiegła dalej i trafiła na starą, zmęczoną sowę, która nie mogła znaleźć swoich okularów. Kicia Kocia pomogła jej przeszukać dziuplę i w końcu znalazła je pod stertą liści. „Jesteś aniołem” – zachichotała sowa. A na niebie rozbłysła trzecia gwiazda, jaśniejsza od pozostałych.

Wtedy zrozumiała, że każdy dobry uczynek zapala gwiazdę na niebie. Po powrocie do domu usiadła na progu i patrzyła, jak gwiazdy układają się w wielki, migoczący uśmiech. „Jutro też będę pomagać” – szepnęła do siebie, a księżyc uśmiechnął się do niej bladym światłem.

Następnego dnia Kicia Kocia obudziła się z nową energią. Pomogła mamie posprzątać kuchnię, podzieliła się kanapką z głodnym kotkiem z sąsiedztwa, a nawet ustąpiła miejsca w kolejce do huśtawki. Z każdym gestem niebo stawało się coraz bardziej rozgwieżdżone.

Wieczorem, gdy kładła się spać, mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Widzę, że twoje serce jest pełne gwiazd, córeczko.” Kicia Kocia zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, wiedząc, że nawet najmniejsza życzliwość potrafi rozświetlić cały świat. Dobranoc, mała kotko – szepnął wiatr za oknem.