Bajka o Katowicach: Przygoda małego węgielka

— Bajka do czytania —

Głęboko pod ziemią, w ciemnej kopalni, mieszkał mały węgielek o imieniu Kopeć. Był czarny jak noc i błyszczał jak gwiazdka, ale wcale nie był zadowolony – marzył, by stać się diamentem, który lśni najpiękniej ze wszystkich kamieni.

Kopeć słyszał od starszych węgielków, że w mieście Katowice są wielkie piece, które potrafią zmienić zwykły węgiel w coś niezwykłego. Postanowił wyruszyć w podróż, choć nigdy nie opuszczał kopalni. Zebrał odwagę i powędrował w stronę światła.

Po drodze spotkał krasnala górnika w czerwonej czapce. Krasnal uśmiechnął się i powiedział: „Nie bój się, mały. Każdy węgielek ma w sobie iskierkę, która może rozbłysnąć. Pokażę ci drogę do huty.” Kopeć poczuł się odważniejszy.

W hucie było gorąco i głośno. Wielkie piece sapały jak smoki, a węgielki tańczyły w ogniu. Kopeć wskoczył do jednego z pieców i nagle zrobiło mu się ciepło, a potem bardzo jasno. Czuł, jak zmienia się w coś lśniącego i twardego.

Kiedy wyszedł, był już nie węglem, ale pięknym diamentem! Ludzie w muzeum w Katowicach podziwiali go i mówili: „Jaki cudowny kamień!” Kopeć był dumny, ale po chwili zatęsknił za swoją kopalnią i przyjaciółmi.

Postanowił wrócić do domu. W kopalni wszystkie węgielki zebrały się wokół niego. „Jak to zrobiłeś?” – pytały. Kopeć odpowiedział: „Wystarczy uwierzyć, że każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego. Nawet mały węgielek może stać się diamentem.”

Wieczorem, gdy nad Katowicami zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kopeć położył się na miękkim stosie węgla. Patrzył w górę i widział, jak gwiazdy mrugają do niego. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął oczy i zasnął, marząc o następnej przygodzie.