Poldek i karnawałowa przygoda

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie stare dęby splatały gałęzie, a wiewiórki skakały po koronach drzew, nadchodził Wielki Bal Karnawałowy. Każde zwierzątko szykowało maskę i kolorowe stroje, by świętować razem tę wyjątkową noc.

Mały miś Poldek siedział na swoim ulubionym pniu i wzdychał. Wszyscy dookoła mieli już pomysły na przebrania – wiewiórka Klara chciała być motylem, zajączek Stefan piratem, a sowa Mela – czarodziejką. Poldek nie miał pojęcia, za kogo by się przebrać. Każda maska wydawała mu się dziwna, a każdy strój – niewygodny.

Poszedł poradzić się swojej przyjaciółki, wiewiórki Klary. „Stań się motylem! – zawołała Klara, machając skrzydłami z liści. – To proste!” Poldek przymocował do pleców wielkie liście i spróbował latać. Ale liście się zgniotły, a on utknął w krzaku jeżyn. Wyglądał zabawnie, ale nie czuł się sobą.

Potem spotkał zajączka Stefana. „Zostań piratem! – krzyknął Stefan, podając mu stary kapelusz i drewnianą szablę. – Będziesz groźny!” Poldek naciągnął kapelusz na oczy i z trudem machał szablą. Potknął się o korzeń i upadł. Wszyscy się śmiali, ale on miał minę nietęgą – nie chciał być groźny, tylko szczęśliwy.

Sowa Mela, mądra i starsza, obserwowała Poldka z gałęzi. „Dlaczego jesteś smutny, mały?” – zapytała. Poldek westchnął: „Nie umiem wybrać przebrania. Każde jest fajne, ale żadne nie jest naprawdę moje.” Mela uśmiechnęła się łagodnie: „A może właśnie to jest najważniejsze? Karnawał to radość, a nie udawanie. Pokaż innym, kim naprawdę jesteś.”

Poldek zamyślił się. Zdjął liście, oddał kapelusz i szablę. Poszedł do swojej nory i wyjął prosty, miękki pled w kolorze miodu. Owinął się nim, a na głowę włożył wianek z polnych kwiatów. Nie był ani motylem, ani piratem – był po prostu sobą, ale w radosnym nastroju. Ruszył na bal z uśmiechem.

Gdy Poldek wszedł na polanę, wszystkie zwierzęta spojrzały na niego z ciekawością. Klara zawołała: „Jaki piękny, naturalny strój!” Stefan dodał: „Wyglądasz jak miś w miodowym blasku!” Poldek poczuł dumę. Zaczął tańczyć w rytm muzyki świerszczy – niezdarnie, ale radośnie. Wkrótce dołączyły do niego inne zwierzątka, tańcząc w kółko.

Bal trwał do późna. Księżyc wzeszedł nad lasem, a gwiazdy rozsypały się jak iskierki. Poldek, zmęczony i szczęśliwy, przytulił się do mamy niedźwiedzicy. „To był najlepszy karnawał” – szepnął. Mama pogłaskała go po głowie: „Bo byłeś sobą, kochanie”. Poldek przymknął oczy, a gwiazdy na niebie kołysały go do snu.