Bajka o karetce, co uczyła pomagania

— Bajka do czytania —

Mała karetka Kiki mieszkała w wielkim, białym garażu obok szpitala. Miała dwa wesołe koła, błyszczące światła i syrenę, którą puszczała tylko wtedy, gdy trzeba było pomóc komuś w potrzebie.

Pewnego dnia Kiki obudziła się wyjątkowo wcześnie. Zobaczyła, że przed szpitalem stoi pan Miś, który smutno patrzy na swoją złamaną łapkę. – „Ojej, jak boli” – zapłakał miś. Kiki westchnęła i zapaliła swoje światła. – „Wskakuj, zawiozę cię do doktora!” – zawołała.

Pan Miś wsiadł na tylne siedzenie, a Kiki jechała powoli, delikatnie, żeby nie trząść jego łapką. Po drodze spotkały chorą wiewióreczkę, która kaszlała. Kiki od razu się zatrzymała. – „Chodź, też cię zabiorę, w szpitalu jest dla wszystkich miejsce” – powiedziała ciepło.

W szpitalu doktor Bóbr opatrzył misia, a wiewióreczka dostała syrop. Oboje podziękowali Kiki. – „Dziękuję, żeś nas zawiozła, jesteś bardzo odważną karetką!” – rzekł miś. Kiki poczuła, jak w jej silniczku rozlewa się ciepło – pomaganie było naprawdę przyjemne.

Kiedy wieczorem wróciła do garażu, była bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Jej mrugające światła zgasły, a syrena zasnęła cichutko. „Dobrze, że mogłam pomóc” – pomyślała, zamykając oczy.

A nad garażem na niebie pojawiły się małe, srebrne gwiazdki. Jedna z nich migotała najjaśniej – to gwiazdka pomagania. Kiki uśmiechnęła się i zasnęła spokojnie, marząc o tym, że jutro znów pojedzie, by nieść pomoc.

Dziś już wiesz, że pomaganie innym jest jak ciepły kocyk – ogrzewa serce tego, kto pomaga, i tego, kto pomoc dostaje. Więc gdy zobaczysz kogoś smutnego, możesz powiedzieć: „Chodź, pomogę” – tak samo jak Kiki.