Kajtuś i zaczarowany kamień

— Bajka do czytania —

Mały Kajtuś mieszkał w zielonym domku na skraju lasu. Każdego ranka witał się z ptakami, a wieczorem słuchał szumu drzew. Pewnego dnia, idąc ścieżką między malinami, znalazł coś, co lśniło jak małe słoneczko – był to okrągły, przezroczysty kamień.

Kajtuś schylił się i podniósł kamień. Gdy dotknął go palcem, kamień zaiskrzył i zatańczył w jego dłoni. – To musi być magiczny kamień! – pomyślał chłopiec. I rzeczywiście, gdy tylko szepnął życzenie, zaraz się spełniało. Najpierw życzył sobie miskę truskawek – i truskawki pojawiły się na talerzu. Potem chciał nową huśtawkę – i huśtawka urosła z gałęzi starego dębu.

Kajtuś był zachwycony. Biegał po lesie, życząc sobie coraz więcej rzeczy: wielkiego zamku z piasku, latającego dywanu, a nawet tęczowego kota. Ale każda rzecz przestawała go cieszyć po chwili. Zamek z piasku rozsypał się, dywan przestał latać, a tęczowy kot okazał się tylko cieniem.

Pewnego popołudnia Kajtuś usłyszał cichutkie płakanie. Za krzakiem siedziała mała wiewióreczka. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Kajtuś. – Zgubiłam wszystkie orzechy, które zebrałam na zimę – szlochała wiewiórka. Kajtuś spojrzał na swój kamień, a potem na wiewiórkę. – Chciałbym, żeby wiewiórka miała pełną spiżarnię – szepnął.

I nagle tuż obok wiewiórki pojawił się koszyk pełen lśniących orzechów. Wiewiórka przestała płakać i klasnęła w łapki. – Dziękuję! – zawołała radośnie i pognała do dziupli. Kajtuś uśmiechnął się od ucha do ucha. Czuł coś innego niż wcześniej – ciepło w brzuchu i radość w sercu.

Od tego dnia Kajtuś używał kamienia tylko po to, by spełniać życzenia innych. Pomógł mrówkom przenieść liście, sprawił, że jeżyk znalazł ciepły domek, a zajączek dostał marchewkę. Każde takie życzenie napełniało go spokojem i szczęściem. Kamień nie stał się już taki ważny – ważniejsi byli przyjaciele.

Pewnego wieczoru kamień przestał świecić. Kajtuś nie był smutny – schował go do kieszeni. Przecież najpiękniejszą magią okazała się dobroć, która nie potrzebuje żadnych zaklęć. W lesie wszyscy go znali i machali mu na powitanie, a on czuł, że ma prawdziwy skarb – przyjaźń.

Wieczorem Kajtuś leżał w łóżku, a przez okno wpadały gwiazdy. Uśmiechnął się i zamknął oczy, wiedząc, że największa magia jest w sercu. – Dobranoc, Kajtusiu – szepnął wiatr za oknem. I tak chłopiec zasnął spokojnie, otulony ciepłem dobrych uczynków.