Kaczuszka Klementynka i jej skarb

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, gdzie wierzby szeptały do wody, mieszkała kaczuszka o imieniu Klementynka. Miała miękkie, żółte piórka i bardzo ciekawski dziobek.

Pewnego dnia Klementynka pływała po stawie i nagle zobaczyła coś błyszczącego na dnie. Zanurkowała i wyjęła malutki, okrągły kamyk. Był srebrzysty jak księżyc i gładki jak szkiełko.

Klementynka była bardzo szczęśliwa. Położyła kamyk na liściu lilii wodnej i podziwiała go. "To mój skarb", powiedziała cichutko i nikomu go nie pokazała.

Nadleciała ważka Zygmuntka i zapytała: "Co tam chowasz?" Klementynka zakryła kamyk skrzydłem. "Nic, nic", odparła szybko. Ale w brzuszku poczuła dziwny ciężar.

Przypłynął żabek Feluś. "Widziałem, że znalazłaś coś ładnego. Mogę zobaczyć?" Klementynka pomyślała chwilę. W końcu odsunęła skrzydło. "Czy chciałbyś się pobawić?" zapytała nieśmiało.

Feluś i Zygmuntka przyjrzeli się kamykowi. "Jaki piękny!" zawołali. Klementynka pozwoliła im potrzymać kamyk, a oni odbijali w nim promienie słońca. Wszyscy troje śmiali się i tańczyli na liściach.

Kiedy zrobiło się ciemno, Klementynka poczuła się bardzo szczęśliwa. Dzielenie się skarbem sprawiło, że radość była trzy razy większa. Schowała kamyk w swoim gniazdku i zwinęła się w kłębuszek.

Nad stawem zapadła noc. Gwiazdy migotały jak małe kamyki na niebie. Klementynka zamknęła oczy, słysząc szum trzcin. "Dobranoc, stawie", wyszeptała. "Dobranoc, przyjaciele". I zasnęła spokojnie, a we śnie widziała błyszczący skarb, który jaśniał ciepłym światłem.