Kaczuszka Kaja i tajemniczy kamień

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i sitowia, mieszkała mała kaczuszka o imieniu Kaja. Kaja była bardzo ciekawska i uwielbiała pływać po całym stawie, szukając skarbów. Pewnego dnia znalazła coś wyjątkowego – mały, srebrzysty kamień, który mienił się w słońcu wszystkimi kolorami tęczy.

Kaja była zachwycona swoim znaleziskiem. Obracała kamień w dziobie, oglądała go ze wszystkich stron. „Jaki piękny! – piszczała radośnie. – To mój największy skarb!” Schowała go pod skrzydłem i postanowiła nikomu nie pokazywać.

Następnego dnia Kaja popłynęła na środek stawu, aby pobawić się swoim kamieniem. Zobaczył ją mały bobrzyk Borys. „Ojej, co to za ładny kamyk? – zapytał. – Mogę go zobaczyć?” Ale Kaja szybko schowała kamień i powiedziała: „Nie, to tylko mój. Nie dam nikomu.”

Borys zmartwił się i odpłynął. Kaja poczuła się dziwnie – jej skarb nagle nie wydawał się już taki wspaniały. Postanowiła popłynąć do żabki Zosi, ale po drodze spotkała wiewiórkę Wiktorię, która płakała pod wielkim dębem. „Co się stało?” – zapytała Kaja.

Wiktoriumiała zgubić swój ulubiony żołądź, który dostała od babci. „Jest dla mnie bardzo ważny, bo przypomina mi o domu” – szlochała. Kaja pomyślała o swoim kamieniu i o tym, jak bardzo cieszyła się sama. Nagle zrozumiała, że prawdziwa radość płynie z dzielenia się.

Kaja wyjęła swój srebrzysty kamień i podała go Wiktorii. „Weź go – powiedziała. – Może cię pocieszy. Ja i tak mam cały staw do pływania i mnóstwo przyjaciół.” Wiktoria uśmiechnęła się przez łzy, a kamień zajaśniał jeszcze mocniej.

Wieczorem Kaja wróciła do swojego gniazdka na brzegu stawu. Usiadła i patrzyła, jak gwiazdy odbijają się w wodzie. Nagle zobaczyła, że cały staw mieni się jak tysiące małych kamieni. „Moim prawdziwym skarbem jest ten widok i moi przyjaciele” – szepnęła.

Zamknęła oczy, a wokół zapanowała cisza. Słychać było tylko cichy plusk wody i szum trzcin. Kaja wtuliła się w miękkie piórka i pomyślała: „Dobranoc, stawie. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnęła spokojnie, wiedząc, że najpiękniejsze skarby są w sercu.