Kaczor Florek i złote piórko

— Bajka do czytania —

Nad małym, spokojnym stawem mieszkał kaczor o imieniu Florek. Miał szare piórka, pomarańczowy dziób i wielką miłość do błyszczących rzeczy.

Codziennie rano Florek pływał wśród sitowia i szukał skarbów. Najbardziej lubił małe muszelki, kolorowe kamyki i monety upuszczone przez rybaków. Chował je w swojej kryjówce pod starym mostem.

Pewnego dnia znalazł coś wyjątkowego – złote piórko, które iskrzyło się w słońcu. Florek podniósł je dziobem i poczuł się najszczęśliwszym kaczorem na świecie. Postanowił, że nigdy się z nim nie rozstanie.

Wkrótce spotkał małego wróbelka, który smutnie ćwierkał na gałęzi. – Pomóż mi znaleźć suche listki na gniazdo – poprosił wróbelek. Ale Florek wzruszył ramionami i powiedział: – Nie mam czasu, muszę pilnować mojego złotego piórka!

Gdy Florek odpływał, piórko wyślizgnęło się z dzioba i utonęło w mętnej wodzie. Kaczor zanurkował, grzebał w mule, ale nic nie znalazł. Siedział na brzegu smutny i samotny, myśląc, że stracił największy skarb.

Wtedy wróbelek podleciał bliżej i zaćwierkał: – Widziałem, co się stało. Może twoje piórko nie jest najważniejsze? Spójrz, słońce zachodzi, a staw lśni jak dawniej. Florek podniósł głowę i zobaczył, że ma rację.

Następnego dnia Florek pomógł wróbelkowi zebrać listki na gniazdo. Razem pracowały i śpiewały. Kiedy gniazdo było gotowe, wróbelek podarował Florekowi mały biały kamyk – błyszczący jak gwiazda. Florek uśmiechnął się i włożył go do kryjówki.

Wieczorem Florek położył się wśród trzcin, patrząc na gwiazdy odbijające się w wodzie. Wiedział już, że prawdziwe skarby to nie te, które świecą, ale te, które dają radość, gdy się nimi dzielisz. Zamrugał sennie i zasnął spokojnie, otulony ciepłym blaskiem księżyca.