Kaczorek Dyzio i Złote Piórko

— Bajka do czytania —

Mały kaczorek Dyzio mieszkał nad stawem wśród trzcin i sitowia. Każdego ranka budził się z promykami słońca i szedł nad wodę szukać śniadania.

Pewnego dnia, gdy Dyzio spacerował brzegiem, zobaczył coś błyszczącego w trawie. Podszedł bliżej i ujrzał małe, złote piórko. Było takie piękne, że Dyzio wziął je ostrożnie w dziób.

„Będę miał najpiękniejszą rzecz nad stawem!” – pomyślał Dyzio i pobiegł pokazać piórko swojemu przyjacielowi, myszce Mili. Mila westchnęła: „Ależ ono świeci! Gdzie je znalazłeś?”

Dyzio schował piórko pod skrzydłem i powiedział: „To tylko moje”. Mila spuściła nos i odeszła smutna. Dyzio został sam, ale piórko nie wydawało mu się już takie wesołe.

Nagle usłyszał cichy płacz. To mała wiewiórka Ruda szukała swojego ulubionego żołędzia. Dyzio podszedł i zapytał: „Czy mogę ci jakoś pomóc?”. Ruda pokiwała głową: „Zgubiłam coś ważnego”.

Dyzio spojrzał na złote piórko pod swoim skrzydłem. Pomyślał o smutnej Mili i o Rudzie. Wyjął piórko i powiedział: „Mam coś, co może cię pocieszyć. To złote piórko. Chcesz je pożyczyć?”.

Ruda uśmiechnęła się szeroko: „Dziękuję, Dyzio! Jest prześliczne!”. Dyzio poczuł w serduszku ciepło. Pobiegł do Mili i podzielił się z nią smacznym ziarenkiem. Potem wszyscy razem bawili się nad stawem, a złote piórko krążyło z rąk do rąk.

Gdy zapadł zmierzch, Dyzio położył się w swoim gniazdku z trzciny. Nad stawem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Dyzio zamknął oczy i pomyślał, że najpiękniejszy skarb to przyjaciele, z którymi można się dzielić. I tak zasnął słodko, otulony ciszą nocy.