Kaczorek i Tajemnicze Piórko

— Bajka do czytania —

Nad małym, błękitnym stawem mieszkał mały kaczorek o imieniu Kacper. Jego piórka były miękkie i żółte jak słońce, a dziobek różowy jak wata cukrowa. Kacper uwielbiał pływać w kółko i szukać skarbów.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Kacper znalazł coś wyjątkowego. Na brzegu stawu leżało małe, srebrzyste piórko. Lśniło w ostatnich promieniach słońca jak gwiazdka. „Ojej! Jaki piękny skarb!” – zawołał Kacper i schował piórko pod skrzydło.

Kacper popłynął do swojej mamy. „Mamo, mamo, zobacz, co znalazłem!” – powiedział, pokazując lśniące piórko. Mama uśmiechnęła się ciepło. „To bardzo ładne piórko, synku. Czy wiesz, co możesz z nim zrobić?” Kacper pomyślał chwilę. „Będę na nie patrzył wieczorem, zanim zasnę.”

Jednak gdy nadszedł wieczór, Kacper zauważył, że jego przyjaciółka, kaczuszka Kasia, smutno siedzi na brzegu. „Co ci jest?” – zapytał. Kasia westchnęła. „Zgubiłam swoją ulubioną muszelkę. Teraz nie mam się czym bawić przed snem.”

Kacper spojrzał na swoje lśniące piórko. Było takie piękne! Ale potem spojrzał na smutną Kasię. I nagle wiedział, co zrobić. „Mam coś, co cię ucieszy” – powiedział i podał Kasi srebrzyste piórko. „Możesz się nim bawić, a wieczorem położysz je pod poduszkę.”

Oczy Kasi zajaśniały radością. „Dziękuję, Kacprze! To najpiękniejszy prezent!” – zawołała i przytuliła piórko. Kacper poczuł w brzuszku ciepło. Było mu tak dobrze, jakby to on dostał prezent. Uśmiechnął się szeroko.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Kacper wrócił do gniazdka. Mama pogłaskała go po główce. „Jesteś dobrym kaczorkiem, Kacprze. Dzielenie się to wielka umiejętność.” Kacper ziewnął. Czuł się zmęczony, ale szczęśliwy.

Teraz nad stawem zrobiło się cicho. Tylko księżyc odbijał się w wodzie. Kacper zamknął oczy i pomyślał o Kasi i jej uśmiechu. Wokół unosił się spokój. Mały kaczorek wtulił się w miękkie piórka i zasnął, śniąc o lśniących gwiazdach.