Kaczuszka Kropka i tajemnica stawu

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród szuwarów, mieszkała kaczuszka o imieniu Kropka. Miała żółte piórka i małą, czarną plamkę na głowie, stąd jej imię. Każdego wieczoru siadała na brzegu i patrzyła w wodę.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za lasem, Kropka zobaczyła w stawie coś niezwykłego – małe, błyszczące punkciki. Myślała, że to krople srebra, które spadły z nieba. Próbowała je złapać dziobem, ale za każdym razem znikały, gdy tylko dotknęła wody.

Zaniepokojona pobiegła do swojej przyjaciółki, żabki Zosi. Zosia mieszkała pod wielkim liściem i lubiła patrzeć w niebo. – To odbicie gwiazd – powiedziała Zosia. – Gwiazdy są wysoko, ale woda je pokazuje. Kropka nie rozumiała – jak coś może być w wodzie i na niebie jednocześnie?

Postanowiła zapytać mądrej sowy, która mieszkała w starym dębie. Sowa miała okulary na dziobie i zawsze znała odpowiedź. – To tak jak w lustrze – wyjaśniła. – Woda odbija to, co jest nad nią. Prawdziwe gwiazdy są tam, w górze. Kropka spojrzała w niebo i zobaczyła tysiące migoczących świateł.

Prawdziwe gwiazdy były jeszcze piękniejsze niż te w stawie! Kropka poczuła, jak jej serduszko rośnie z radości. – Dziękuję – szepnęła do sowy. Teraz wiedziała, że nie musi łapać odbić – wystarczy spojrzeć w górę, by zobaczyć prawdziwe cuda.

Gdy zapadł zmrok, Kropka usiadła na swoim ulubionym kamieniu. Patrzyła to na niebo pełne gwiazd, to na staw, w którym tańczyły ich odbicia. Oba widoki były piękne, ale to niebo wydawało się jej teraz najwspanialsze.

W końcu zmęczona i szczęśliwa ziewnęła szeroko. Położyła głowę na miękkiej trawie, a wokół niej zrobiło się cicho. Staw pluskał łagodnie, a gwiazdy nad Kropką migotały jak przyjazne oczka. – Dobranoc, Kropko – szepnął wiatr. I kaczuszka zasnęła spokojnie, marząc o gwiazdach.