Kaczka, która bała się plusku

— Bajka do czytania —

Nad małym, błękitnym stawem mieszkała kaczka o imieniu Kropka. Jej piórka były śnieżnobiałe, a na głowie miała małą, czarną czapeczkę – stąd wzięła się jej nazwa. Kropka uwielbiała spacerować po łące, zbierać stokrotki i patrzeć na słońce, ale była jedna rzecz, której bardzo się bała: wody. Gdy inne kaczki z radością pluskały się w stawie, Kropka stała na brzegu i ze strachem patrzyła na taflę jeziora. Każda fala wydawała jej się ogromna, a każdy plusk – groźny.

Pewnego dnia do stawu przyleciała żabka imieniem Froszka. Była mała, zielona i bardzo wesoła. Zobaczyła Kropkę na brzegu i zapytała: „Czemu sama siedzisz? Chodź, będziemy się razem bawić!” Kropka spuściła głowę i wyznała: „Ja… ja boję się wody.” Froszka nie roześmiała się. Zamiast tego usiadła obok i powiedziała: „Rozumiem. Kiedyś też się bałam – skakać do stawu z wysokiego liścia. Ale znalazłam sposób.”

Froszka miała pomysł. Powiedziała do Kropki: „Spróbujmy tak: zamiast od razu wchodzić do wody, najpierw zmocz tylko jeden paluszek u nogi.” Kropka niepewnie wyciągnęła nogę i dotknęła wody. Była chłodna, ale nie taka straszna. Froszka dodała: „Teraz zamocz obie nóżki. Możesz pobeczkować w najpłytszym miejscu.” Kropka weszła po kolana. Czuła, jak woda delikatnie ją oplata – było przyjemnie.

Każdego dnia robiły mały krok dalej. Froszka śpiewała wesołe piosenki, a Kropka nabierała odwagi. Pewnego popołudnia, gdy słońce świeciło wyjątkowo mocno, Kropka zanurzyła całe brzuszki i poczuła, że woda ją unosi. „To cudowne!” – zawołała. Od tamtej chwili Kropka pokochała pływanie. Odkryła, że woda nie jest wrogiem – jest jak ciepły, miękki kocyk.

Koleżanki z gromady były zdziwione, gdy zobaczyły Kropkę radośnie pluskającą. Podeszły do niej zaskoczone. „Myślałyśmy, że nigdy nie wejdziesz do wody! Jak ci się udało?” Kropka uśmiechnęła się i wskazała na Froszkę. „Dziękuję przyjaciółce, która pokazała mi, że strach można pokonać po kawałku, a nie od razu.”

Od tamtej pory Kropka i Froszka spędzały razem czas na stawie. Kropka już nigdy nie bała się plusku. Czasem, gdy noc zapadała, siadały na brzegu, patrzyły na gwiazdy i rozmawiały. Kropka czuła, że odwaga to nie bycie dzielnym od rana do wieczora, ale robienie małych kroczków, gdy serce bije mocniej.

Gdy księżyc uniósł się nad stawem, Kropka wróciła do swojego małego gniazdka trzcinowego. Wokół panowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było plusk rybki albo westchnienie wiatru. Kropka zamknęła oczy, myśląc o przyjaźni i o tym, że nawet największy strach może zamienić się w coś miłego. I zasnęła spokojnie, kołysana szumem wody.