Kropka i odważna żabka

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród wysokich trzcin i pływających lilii wodnych, mieszkała kaczka Kropka. Miała piękne, brązowe piórka w białe kropeczki, ale wstydziła się tego, że nie umie pływać tak dobrze jak inne kaczki. Każdego ranka patrzyła, jak jej przyjaciele pluskają się wesoło, a ona zostawała na brzegu, zbierając kamyki i układając je w małe wzory.

Pewnego słonecznego popołudnia do stawu przyleciała mała, zielona żabka o imieniu Chlup. Była bardzo ruchliwa i ciekawska. Skakała z liścia na liść, aż w końcu wpadła do wody tuż obok korzenia starego dębu. Chlup nie umiała pływać – zaczęła głośno wołać o pomoc.

Inne kaczki usłyszały krzyk, ale były daleko, na drugim końcu stawu. Kropka zamarła. Bała się wejść do wody, ale serce podpowiadało jej: „Musisz pomóc!”. Westchnęła głęboko, zamknęła oczy i zrobiła pierwszy krok. Woda była chłodna i łaskotała jej łapki – ale nie bolała! Kropka powoli weszła głębiej, a potem machnęła skrzydłami i... popłynęła!

Płynęła niezgrabnie, trochę chlapiąc na boki, ale zbliżała się do Chlup. Żabka już prawie tonęła, wystawały jej tylko oczy i czubek głowy. Kropka podpłynęła, chwyciła Chlup dziobem za łapkę i delikatnie pociągnęła do brzegu. Po chwili żabka siedziała już na suchym mchu, kaszląc i dziękując.

„Jesteś moją bohaterką!” – powiedziała Chlup, otrzepując się z wody. „Myślałam, że już po mnie. Jak to zrobiłaś?” Kropka skromnie spuściła głowę. „Ja… ja dopiero się uczę pływać. Nigdy wcześniej nie odważyłam się wejść do wody” – szepnęła. Żabka uśmiechnęła się szeroko. „To tym bardziej jesteś dzielna! Odwaga to nie brak strachu, tylko działanie mimo strachu.”

Od tego dnia Kropka i Chlup stały się nierozłącznymi przyjaciółkami. Kropka codziennie uczyła się pływać, a Chlup skakała po brzegu i dopingowała ją. Z czasem kaczka poczuła się pewniej i nawet zaczęła nurkować po smaczne rośliny wodne. Inne kaczki podziwiały jej postępy i chętnie zapraszały ją do wspólnych zabaw.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za łąką, Kropka i Chlup usiadły na miękkim mchu. „Wiesz co” – powiedziała Kropka – „dzięki tobie uwierzyłam, że mogę więcej. To ty dałaś mi odwagę.” Chlup przytuliła się do niej. „To ty pierwsza zrobiłaś ten krok. A prawdziwa przyjaźń polega na tym, żeby być dla siebie wsparciem, nawet gdy się boimy.”

Gdy zapadł zmrok, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kropka wróciła do swojego gniazda z trzciny i mchu. Zamknęła oczy, słysząc cichy plusk wody i szum wiatru. Czuła się spokojna i szczęśliwa. Wiedziała, że jutro znów będzie pływać z przyjaciółmi, a jeśli ktoś będzie potrzebował pomocy, nie zawaha się ani chwili. „Dobranoc, mała żabko” – szepnęła, zasypiając pod migoczącym niebem.