Bajka o kaczce, która szukała swojego stawu

— Bajka do czytania —

Nad małym, spokojnym stawem mieszkała Kaczka Kropka. Miała piękne, szare piórka i małą, żółtą plamkę na dziobie. Kropka uwielbiała pływać i pluskać się w wodzie, ale zawsze wydawało jej się, że gdzieś jest lepszy, większy staw.

Pewnego dnia Kropka postanowiła wyruszyć w podróż. – Muszę znaleźć ten wielki staw, o którym opowiadają wróble – powiedziała do siebie. I odpłynęła, zostawiając znajome trzciny i lilie wodne.

Po drodze spotkała Żabkę Zuzię, która siedziała na kamieniu. – Gdzie płyniesz, Kropko? – zapytała żabka. – Szukam najpiękniejszego stawu na świecie – odparła Kropka. – A czy twój staw nie jest piękny? – zdziwiła się Zuzia. Kropka tylko wzruszyła skrzydłami i popłynęła dalej.

Minęła las, mały strumyk i łąkę pełną kwiatów. Nagle zobaczyła wielki staw, lśniący w słońcu jak lustro. – To musi być ten! – ucieszyła się. Wskoczyła do wody, ale była ona zimna i wzburzona. Nie było tam miłych trzcin ani żab. Kropce zrobiło się smutno.

Usiadła na brzegu i rozpłakała się. Wtedy przyleciał stary bocian Bruno. – Dlaczego płaczesz, mała kaczko? – zapytał łagodnie. – Szukałam wielkiego stawu, a ten jest zimny i pusty – wyszeptała Kropka. Bocian uśmiechnął się. – Najpiękniejszy staw to ten, w którym czujesz się bezpiecznie. Twój mały staw czeka na ciebie.

Kropka podziękowała bocianowi i szybko popłynęła z powrotem. Kiedy dotarła na miejsce, zobaczyła znajome trzciny, żabkę Zuzię i ciepłe słońce. – Jaki jest piękny! – szepnęła. I wskoczyła do wody, pluskając radośnie.

Wieczorem, gdy gwiazdy pojawiły się na niebie, Kropka położyła się na miękkiej trawie. Zamknęła oczy i pomyślała: „Nie muszę szukać daleko, żeby znaleźć szczęście. Ono jest tu, gdzie jestem”. I zasnęła spokojnie, słysząc tylko szum wody i śpiew świerszczy.

Teraz i ty, mój mały przyjacielu, połóż główkę na poduszce. Pamiętaj, że twój dom i twoje serce są najważniejsze. Dobranoc, śpij słodko, a gwiazdy będą nad tobą czuwać.