Kaczka i tajemniczy skarb

— Bajka do czytania —

Nad brzegiem spokojnego stawu mieszkała mała kaczka o imieniu Klementyna. Miała mięciutkie, żółte piórka i błyszczące, ciekawskie oczka. Każdego ranka pływała po stawie, szukając przygód. Pewnego dnia usłyszała od starego żółwia, że gdzieś w lesie ukryty jest tajemniczy skarb. Od tej chwili tylko o nim myślała.

Klementyna postanowiła wyruszyć na poszukiwanie skarbu. Spakowała do małego liścia trochę ziarenek i udała się w stronę lasu. Szła powolutku, rozglądając się dookoła. Las był pełen dziwnych dźwięków: szumu liści, śpiewu ptaków i cichych szeptów wiatru. Kaczka czuła się odważnie, choć trochę się bała.

Po drodze spotkała wiewiórkę, która skakała z gałęzi na gałąź. – Dokąd idziesz, Klementyno? – zapytała wiewiórka. – Szukam skarbu! – odpowiedziała kaczka. Wiewiórka uśmiechnęła się i powiedziała: – Skarb to nie zawsze złoto. Czasem to coś, co masz już przy sobie. Ale Klementyna nie zrozumiała i poszła dalej.

Niedługo potem kaczka dotarła na polanę pełną kolorowych kwiatów. Rosły tam stokrotki, maki i niezapominajki. Pachniało tak pięknie, że Klementyna usiadła na chwilę, żeby odpocząć. Pomyślała o swoim stawie i o tym, jak bardzo go lubi. Może skarb czeka gdzieś dalej – szepnęła do siebie i wstała.

W lesie zrobiło się ciemniej, a Klementyna zgubiła drogę. Zaczęła się martwić, ale nagle usłyszała znajomy głos. To była jej przyjaciółka, rybka Złotka, która mieszkała w stawie. – Klementyno! Co tu robisz? – zawołała rybka, wychylając się z małego strumyka. Kaczka opowiedziała jej o skarbie. Rybka zachichotała: – Największym skarbem jest dom i przyjaciele.

Klementyna poczuła, że rybka ma rację. Zaczęła tęsknić za stawem, za mamą i tatą. Postanowiła wrócić. Szła za strumykiem, a po drodze zbierała małe kamyczki, które błyszczały w słońcu. Gdy wyszła z lasu, zobaczyła staw, a na brzegu czekała na nią rodzina. Serce kaczki zabiło mocno z radości.

Mama kaczka przytuliła Klementynę i powiedziała: – Cieszę się, że wróciłaś. Czy znalazłaś skarb? Klementyna uśmiechnęła się i wyjęła z kieszonki na skrzydle małe, błyszczące kamyczki. – Znalazłam, ale największym skarbem jesteście wy! – zawołała. Cała rodzina się przytuliła, a wieczorem usiedli razem na brzegu, patrząc w gwiazdy.

Klementyna leżała wtulona w mamę i czuła, jak ogarnia ją spokój. Nad stawem zapadła cisza, tylko żabki cicho nuciły kołysankę. Kaczka zamknęła oczy, a gwiazdy mrugały do niej z nieba. Pomyślała, że nie musi daleko szukać – skarb jest wszędzie tam, gdzie czuje się bezpiecznie i kochana. I tak zasnęła najszczęśliwsza kaczka na świecie.