Kotek Tofik i zaczarowany kłębek

— Bajka do czytania —

Mały kotek Tofik mieszkał w przytulnym domku z miękkimi poduszkami i oknem, przez które lubił obserwować ptaki. Pewnego dnia znalazł na parapecie dziwny, srebrzysty kłębek wełny, który mienił się w słońcu. Gdy go dotknął, poczuł ciepło – i wtedy wydarzyło się coś niesamowitego.

Kłębek zaczął się świecić i wirować, a z jego wnętrza wydobył się delikatny dźwięk. Tofik usłyszał głos: „Jestem Zaczarowanym Kłębkiem, spełnię twoje trzy marzenia, jeśli nikomu o mnie nie powiesz”. Kotek zastanowił się chwilę, bo bardzo chciał mieć nową zabawkę, ale też nie lubił tajemnic.

Pierwsze życzenie – pomyślał – może być o wielki, pluszowy mysz! I rzeczywiście, zaraz obok pojawiła się prześliczna, miękka mysz. Tofik był zachwycony, ale po chwili poczuł, że bawi się sam. Zobaczył przez okno swoją przyjaciółkę, kotkę Misię, która smutno siedziała na płocie.

Tofik postanowił wykorzystać drugie życzenie, by Misia też mogła mieć zabawkę. Kiedy pomyślał o tym, przed Misią pojawił się kolorowy piłeczek. Misia pisnęła z radości i przybiegła do Tofika. Razem zaczęli się bawić, a Tofik czuł się szczęśliwszy niż wtedy, gdy miał tylko swoją mysz.

Zabawy trwały do wieczora. Tofik zobaczył, że w ogrodzie inne kotki i pieski patrzą na niego z nadzieją. Zrozumiał, że najwspanialsze byłoby, gdyby wszyscy mogli się cieszyć. Zanim pomyślał trzecie życzenie, kłębek znowu zaiskrzył i powiedział: „Mądrze wybrałeś. Dzielenie się sprawia, że magia trwa wiecznie”.

Tofik uśmiechnął się i wypowiedział ostatnie życzenie: „Chciałbym, żeby w naszym ogrodzie pojawił się plac zabaw dla wszystkich zwierząt”. W jednej chwili wyrosły zjeżdżalnie, huśtawki i tunel do biegania. Wszystkie kotki, pieski i króliczki biegały radośnie, a Tofik bawił się razem z nimi, dumny, że podzielił się magią.

Od tego dnia Tofik wiedział, że największym skarbem jest umiejętność dzielenia się z innymi. Zaczarowany kłębek już nigdy nie zniknął – stał się zwykłym kłębkiem wełny, ale w sercu Tofika pozostał blask prawdziwej przyjaźni. Każdego wieczoru kotek zasypiał, myśląc o tym, jak wiele radości dało mu wspólne działanie.

Kiedy zapadała noc, Tofik kładł się na swojej poduszce, a przez okno wpadały do pokoju gwiazdy. Mruczał cichutko: „Dobranoc, kłębku. Dobranoc, przyjaciele”. I zasypiał spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie bawić się z innymi – a to było najlepsze zakończenie każdego dnia.