Ola i tajemnica tatami

— Bajka do czytania —

Mała Ola bardzo chciała zostać judoką. Kiedy pierwszy raz weszła na salę treningową, zobaczyła dużą matę – tatami – i dzieci w białych strojach. Trochę się bała, ale bardzo jej się podobało.

Trener Kuba powitał wszystkich i pokazał, jak się kłaniać. "W judo zawsze zaczynamy i kończymy ukłonem" – powiedział. Ola poćwiczyła ukłon przed lustrem i poczuła się już jak prawdziwa sportsmenka.

Potem przyszła kolej na naukę padów. "Upadek to nie porażka, tylko sposób na bezpieczne lądowanie" – tłumaczył trener. Ola próbowała przewracać się na bok, ale za pierwszym razem upadła dość niezgrabnie. Na szczęście mata była miękka.

Inny chłopiec, Michał, też miał trudności. Ola podeszła do niego i zapytała: "Chcesz poćwiczyć razem?" Michał uśmiechnął się i zgodził. Razem powtarzali przewroty i śmiali się, gdy oboje lądowali jak żółwie na plecach.

Trener Kuba pochwalił ich za współpracę. "W judo ważne jest, żeby sobie pomagać. Dzięki temu wszyscy stajemy się lepsi" – powiedział. Ola poczuła dumę, że pomogła koledze.

Pod koniec zajęć Ola miała już całkiem dobrze opanowany przewrót w tył. "Dobrze ci idzie!" – zawołał Michał. Ola uśmiechnęła się szeroko. Wiedziała, że jeszcze niejeden upadek ją czeka, ale nie bała się już.

Po powrocie do domu mama zapytała, co było najfajniejsze. "Najfajniejsze było to, że nauczyłam się upadać i wstawać" – odpowiedziała Ola. "I że pomogłam koledze." Tata uścisnął ją i powiedział: "Jesteś dzielna."

Wieczorem Ola położyła się do łóżka. Przez okno widziała gwiazdy na niebie. Pomyślała o tym, jak miło było na treningu, i o nowym przyjacielu Michale. Czuła się spokojna i szczęśliwa. "Dobranoc judo, dobranoc gwiazdy" – szepnęła i zasnęła.