Bajka o czarnej dziurze, która nie była straszna

— Bajka do czytania —

Iskierka była małą gwiazdką, która świeciła słabiej od innych. Każdej nocy patrzyła w niebo i widziała wielką, ciemną plamę, której bała się najbardziej na świecie.

Inne gwiazdy szeptały między sobą: „Uważaj na czarną dziurę! To ciemność, która połyka światło!” Iskierka drżała za każdym razem, gdy słyszała te słowa. Ale im bardziej się bała, tym bardziej była ciekawa, co naprawdę kryje się w tej czerni.

Pewnej nocy, gdy księżyc schował się za chmurą, Iskierka zebrała całą swoją odwagę. „Polecę tam i sprawdzę” – szepnęła do siebie. I ruszyła w stronę tajemniczej plamy, świecąc najjaśniej, jak potrafiła.

Gdy zbliżyła się do czarnej dziury, poczuła, jak coś delikatnie ją przyciąga. Nie było to straszne – bardziej przypominało ciepły uścisk mamy. Nagle usłyszała łagodny głos: „Witaj, Iskierko. Nie bój się, jestem Nocna Otchłań. Nie połykam gwiazd – daję im odpoczynek, gdy są zmęczone.”

Iskierka zdziwiła się. „A co z tymi, które zgasły?” – zapytała. „One przychodzą do mnie, by zasnąć w spokoju. Potem, gdy nabiorą sił, wracają na niebo jako nowe iskierki” – odpowiedziała Nocna Otchłań. Iskierka zobaczyła wokół mnóstwo małych, błyszczących punkcików – to były gwiazdy, które właśnie odpoczywały.

„Więc nie jesteś zła?” – spytała Iskierka. „Jestem tylko ciszą i ciemnością, które pomagają gwiazdom zasnąć. Bez mnie nie miałyby siły świecić każdej nocy” – wyjaśniła Otchłań. Iskierka poczuła, że jej strach znika, a w sercu robi się ciepło.

Podziękowała Nocnej Otchłani i poleciała z powrotem na swoje miejsce. Tym razem, patrząc w ciemną plamę, nie bała się. Wiedziała, że to sypialnia dla zmęczonych gwiazd. Zamknęła oczy, otuliła się blaskiem i zasnęła spokojnie, mrucząc: „Dobranoc, Nocna Otchłani. Dobranoc, wszystkie gwiazdy.”

I tej nocy, po raz pierwszy, Iskierka nie bała się ciemności. Wiedziała, że nawet w najczarniejszej dziurze kryje się ciepło i odpoczynek. A gdy rankiem słońce obudziło niebo, Iskierka uśmiechnęła się i pomyślała: „Czasem to, czego się boimy, jest właśnie tym, czego potrzebujemy.”