Bajka o jeżyku, który zmieniał futerko

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, zielonym lesie mieszkał jeżyk o imieniu Kolczatek. Miał on tysiące małych, ostrych kolców, które pokrywały całe jego ciałko. Kolczatek bardzo lubił biegać po lesie i zbierać jagody, ale czasami czuł się trochę inny niż inne zwierzęta.

Pewnego dnia Kolczatek spotkał króliczka Pulpecika. Pulpecik miał miękkie, puszyste futerko, które aż prosiło się o głaskanie. „Jaki jesteś miły w dotyku!” – powiedział Kolczatek z westchnieniem. „A moje kolce są takie ostre, nikt nie chce mnie przytulić.” Pulpecik uśmiechnął się i pogłaskał go po łapce, ale szybko cofnął dłoń, bo ukłuł się o kolec.

Kolczatek poczuł się bardzo smutny. Postanowił, że musi coś z tym zrobić. Poszedł do mądrej sowy Zosi, która mieszkała na starym dębie. „Sowo Zosiu, chciałbym zmienić swoje kolce na miękkie futerko, tak jak ma króliczek” – powiedział. Sowa popatrzyła na niego swoimi wielkimi oczami i odparła: „To nie takie proste, Kolczatku. Ale jeśli naprawdę chcesz, możemy spróbować.”

Sowa Zosia zamknęła oczy, zamruczała zaklęcie i – o dziwo! – kolce Kolczatka zniknęły, a na ich miejscu pojawiło się miękkie, brązowe futerko. Jeżyk był zachwycony! Natychmiast pobiegł do lasu, żeby pochwalić się Pulpecikowi. Króliczek pogłaskał go po grzbiecie i powiedział: „Jesteś taki miękki! Teraz możemy się bawić bez obaw!”

Razem skakali po łące, zbierali kwiaty i chowali się w krzakach. Nagle zza drzewa wyszedł wielki, głodny lis. Zwierzątka zamarły ze strachu. Lis spojrzał na Kolczatka i oblizał się: „Miękki jeżyk – pyszna kolacja!” – mruknął. Kolczatek chciał się zwinąć w kłębek, jak zawsze, ale bez kolców lis mógł go łatwo złapać.

Na szczęście w pobliżu była sowa Zosia. Szybko podleciała i krzyknęła: „Kolczatku, przypomnij sobie, kim jesteś!” Jeżyk zamknął oczy i pomyślał o swoich kolcach. Nagle poczuł, jak futerko znika, a na jego miejsce wracają ostre, silne kolce. Zwinął się w kłębek, a lis, widząc ostre igły, uciekł z przerażeniem.

Kolczatek odetchnął z ulgą. Zrozumiał, że jego kolce nie są wadą, ale wielkim darem. Dzięki nim czuł się bezpieczny i mógł pomagać innym. Przytulił się do Pulpecika (już bez ukłucia!) i powiedział: „Każdy z nas jest wyjątkowy taki, jaki jest. Moje kolce to moja siła.” Sowa Zosia uśmiechnęła się i poleciała na swoje drzewo.

Tego wieczoru Kolczatek położył się w swoim gniazdku z liści. Patrzył na gwiazdy migoczące nad lasem i czuł się szczęśliwy. Był sobą – małym, odważnym jeżykiem z kolcami, które go chroniły. Zamknął oczy, a wiatr cicho szeptał mu do ucha: „Dobranoc, Kolczatku.” I zapadł w spokojny, słodki sen.