Kombajn Feliks i tajemnica złotego kłosa

— Bajka do czytania —

Na wielkim, złocistym polu mieszkał kombajn Feliks. Był lśniący, czerwony i bardzo dumny ze swoich ostrych noży. Każdego dnia marzył o tym, by zebrać jak najwięcej pszenicy – tak dużo, żeby wszystkie worki w stodole były pełne po brzegi.

Pewnego ranka, gdy słońce dopiero wstawało, Feliks z furkotem ruszył w zboże. „Dziś pobiję rekord!” – myślał radośnie. Jednak już po chwili usłyszał cienki, trwożliwy głosik: „Poczekaj, proszę!” To była mała myszka Pola, która stała na kłosie i machała łapką.

– Chcę tylko trochę kłosów dla mojej rodziny – powiedziała Pola. – Zbieramy je na zimę. Feliks zmarszczył maskę. „Ale ja muszę zebrać wszystko! Im więcej, tym lepiej!” – odpowiedział i pojechał dalej, zostawiając myszkę samą.

W południe Feliks spotkał starą kombajnową Zosię. Zosia pracowała powoli, zostawiając za sobą małe snopki. – Dlaczego nie zbierasz wszystkiego? – zdziwił się Feliks. Zosia uśmiechnęła się: – Zawsze zostawiam trochę dla ptaków, myszy i saren. One też potrzebują jedzenia.

Feliks poczuł się dziwnie. Wieczorem, gdy pracował na skraju pola, zobaczył, jak ptaki dziobią ziarna, a małe jeżyki chowają się w stertach. „Moja myszka też by chciała…”, pomyślał. Postanowił zostawić dla nich jeden piękny, złoty kłos – największy, jaki widział.

Nazajutrz Feliks specjalnie nie zbierał części pola. Zostawił długi pas pszenicy dla zwierząt. Pola przyszła z całą mysią rodzinką i dziękowała mu raz po raz. Feliks czuł ciepło w silniku, choć nie wiedział, że to szczęście, a nie paliwo.

Gdy zapadł zmierzch, Feliks stanął na wzgórzu i patrzył na pole. Nie było gołe, jak się spodziewał – zostały na nim małe, żółte plamy. Ptaki nuciły cicho pieśń na dobranoc, a wiatr szeleścił wśród kłosów. „Chyba to lepsze niż pełne worki”, szepnął do siebie.

Noc okryła pole gwiazdami. Feliks zamknął oczy i śnił o myszce Poli tańczącej wśród pszenicy. Wiedział, że gdy znów zaświeci słońce, będzie zbierał – ale już zawsze zostawi trochę dla innych. Cicho westchnął i zasnął spokojnie pod migoczącym niebem.