Bajka o jeżyku który zmieniał futerko

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym lesie, mieszkał jeżyk o imieniu Igiełka. Miał miękkie futerko i ostre kolce, które zawsze były takie same. Ale Igiełka marzył, żeby wyglądać inaczej.

Pewnego dnia zobaczył kolorowe kwiaty na łące. „Chciałbym mieć futerko w kwiaty!” – pomyślał. I wtoczył się w stokrotki. Kwiaty przylepiły się do kolców, ale po chwili opadły. Został tylko zapach.

Potem zobaczył błoto nad stawem. „Może błoto sprawi, że będę brązowy i gładki?” – szepnął. Zanurzył się w błocie, ale gdy wyszedł, błoto wyschło i popękało. Igiełka wyglądał jak kłujący placek.

Następnie znalazł stos suchych liści. „Liście na pewno będą trzymać się dłużej!” – ucieszył się. Nabijał liście na kolce jeden po drugim. Ale wiatr zawiał – frrruu! – i liście poleciały w las.

Igiełka usiadł pod grzybkiem i zasmucił się. „Dlaczego nic nie chce zostać na moim futerku?” – zapłakał cichutko. Wtedy przyszła mama jeżykowa. „Co się stało, synku?” – zapytała łagodnie.

„Chciałem być piękny jak kwiat, gładki jak błoto i kolorowy jak liście, ale wszystko odpada” – powiedział Igiełka. Mama przytuliła go noskiem. „Twoje kolce i futerko są wyjątkowe. Chronią cię i ogrzewają. Jesteś doskonały taki, jaki jesteś.”

Igiełka spojrzał na swoje kolce. Były ostre i mocne, a futerko miękkie i ciepłe. Uśmiechnął się. „Masz rację, mamo. Lubię swoje futerko!” – powiedział i przytulił się do mamy.

Gdy zapadł wieczór, Igiełka położył się w swoim gniazdku z mchu. Nad nim świeciły gwiazdy. „Jestem sobie jeżyk, mam futerko i kolce. I to jest wspaniałe” – szepnął. Zamknął oczy i zasnął spokojnie. Dobranoc, Igiełko.