Kamyk Lili

— Bajka do czytania —

Dawno temu, za siedmioma wzgórzami, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Lila. Każdego dnia biegała po łąkach, zbierała kwiaty i patrzyła na chmury. Ale najbardziej lubiła szukać kamieni.

Dawno temu, za siedmioma wzgórzami, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Lila. Każdego dnia biegała po łąkach, zbierała kwiaty i patrzyła na chmury. Ale najbardziej lubiła szukać kamieni.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Lila znalazła przy strumieniu mały, okrągły kamyk. Był szary i gładki, niczym nie różnił się od innych – pomyślała. Schowała go do kieszeni i pobiegła dalej.

Wieczorem, już w domu, Lila wyciągnęła kamyk i zaczęła się mu przyglądać. Gdy go lekko potarła, usłyszała cichutki, delikatny dźwięk, jakby ktoś szeptał: „Jestem tutaj, jestem mały, ale ważny”.

Lila zdziwiła się. Przykładała kamyk do ucha, ale dźwięk umilkł. Postanowiła nazajutrz pokazać go przyjaciołom w ogrodzie, ale najpierw musiała go dobrze obejrzeć. Kamyk był zwykły – pomyślała, jednak w środku czuła, że jest wyjątkowy.

Następnego dnia Lila spotkała wiewiórkę, która skarżyła się, że zgubiła swój ulubiony żołądź. Lila pomogła go znaleźć pod starym dębem. „Dziękuję!” – zapiszczała wiewiórka. „Twój mały kamyk na pewno też ma swoją historię” – dodała.

Lila zrozumiała: nie trzeba być dużym ani błyszczącym, żeby być ważnym. Jej kamyk nie był piękny jak diament, ale miał w sobie spokój i cichą magię. Od tej pory nosiła go zawsze w kieszeni, a gdy czuła się samotna, dotykała go i czuła ciepło.

Zapadł wieczór. Mama Lili położyła ją do łóżka i otuliła kołdrą. Dziewczynka przyjrzała się kamykowi leżącemu na stoliku, potem spojrzała przez okno na migoczące gwiazdy. „Dobranoc, mały kamyku” – szepnęła. „Dobranoc, gwiazdy”. I zamknęła oczy, czując się bezpiecznie i szczęśliwie.