Jeżyk i zagubiona gwiazda

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między konarami drzew, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Miał on kolce tak ostre jak igły, ale serce miękkie jak puch.

Igiełka każdego dnia wychodził na polanę, aby patrzeć na spadające gwiazdy. Lubił liczyć ich ogonki i marzyć, że pewnego dnia złapie jedną dla siebie. Chciał mieć coś wyjątkowego, co pokaże innym zwierzętom.

Pewnego wieczoru usłyszał cichutki płacz. Za krzakiem jeżyn siedziała mała myszka z zakrwawioną łapką. Igiełka zapomniał o gwiazdach i podszedł bliżej. – Nie płacz, pomogę ci – powiedział i z liści babki zrobił opatrunek.

Myszka uśmiechnęła się, a Igiełka poczuł w brzuchu ciepło, jakby ktoś zapalił maleńkie światełko. Od tej pory często pomagał innym: zabandażował skrzydło rannej sójce, przyniósł wodę spragnionej wiewiórce.

Koleżanki i koledzy z lasu chwalili go, a Igiełka czuł się szczęśliwy, ale wciąż myślał o swojej gwieździe. Pewnej nocy, gdy krople rosy połyskiwały jak brylanty, zobaczył spadającą gwiazdę tuż obok swojego nosa.

Podbiegł, ale gwiazda nie była piękna i świecąca – była zwykłym, małym kamyczkiem. Rozczarowany schował go pod liść. Następnego dnia mały krecik płakał, bo zgubił drogę do nory. Igiełka bez wahania zaprowadził go do domu.

Wtedy zrozumiał, że prawdziwym skarbem nie jest posiadanie gwiazdy, ale bycie kimś, kto potrafi rozświetlić czyjś dzień. Każdy dobry uczynek jest jak małe światełko, które razem tworzą najpiękniejszą gwiazdę na niebie.

Tej nocy Igiełka położył się spać pod wielkim dębem. Wpatrywał się w niebo pełne gwiazd i uśmiechał. Czuł ciepło w sercu i słyszał szum liści, jakby las nucił mu kołysankę. Zamknął oczy i pogrążył się w słodkim śnie, otulony ciszą i przyjaźnią.