Kolczasty skarb jeżyka Fenka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały jeżyk o imieniu Fenek. Jego kolce były jeszcze mięciutkie i krótkie, a on sam często się martwił, że nie potrafi fruwać jak ptaszek Zygfryd ani pływać jak kaczka Klementyna.

Pewnego ranka Fenek wyjrzał ze swojej kryjówki i westchnął. Zobaczył, jak Zygfryd wzlatuje wysoko między chmury, a Klementyna pluska się wesoło w stawie. „Dlaczego nie mam skrzydeł ani płetw?” – zapytał cichutko samego siebie.

Postanowił spróbować fruwać. Wdrapał się na kamień, rozłożył łapki i skoczył do przodu. Ale zamiast unieść się w górę, sturlował się po trawie jak mała, kolczasta kulka. Zygfryd zaśmiał się delikatnie: „Fenku, jeże nie fruwają, ale za to świetnie się turla!”

Fenek nie dał za wygraną. Poszedł nad staw i wszedł ostrożnie do wody. Już po chwili poczuł, że ciągnie go na dno. Na szczęście Klementyna podpłynęła szybko i pomogła mu wrócić na brzeg. „Fenku – powiedziała łagodnie – ty po prostu nie jesteś stworzony do pływania. Ale masz coś innego, coś naprawdę wyjątkowego.”

Zaciekawiony jeżyk zapytał: „Co takiego?” Klementyna uśmiechnęła się: „Twoje kolce! Gdy zwiniesz się w kulkę, nikt nie może cię skrzywdzić. Jesteś bezpieczny i silny, choć mały.”

Fenek pomyślał chwilę, a potem spróbował zwinąć się w kłębek. I rzeczywiście – poczuł się jak mała, niezdobyta forteca. Zygfryd i Klementyna klasnęli z radości. „Brawo! Jesteś naszym dzielnym jeżykiem!”

Od tego dnia Fenek już nie narzekał. Biegał po lesie, zbierał jagody, a gdy ktoś go chciał przestraszyć, zwijał się w ciasną kuleczkę. Każdy wiedział, że ma wyjątkowy skarb – swoje własne, małe kolce.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za las, mama Fenka przytuliła go czule. „Widzisz, synku – szepnęła – nie musisz być kimś innym. Jesteś doskonały taki, jaki jesteś.” A Fenek, zmęczony i szczęśliwy, zamknął oczy i zasnął spokojnie, słysząc cichy szum liści i śpiew gwiazd nad głową.