Najcichsza noc osiołka

— Bajka do czytania —

Mały osiołek o imieniu Chmurek miał miękkie uszy i wielkie serce. Tej nocy szedł wolno za Maryją i Józefem, niosąc na grzbiecie pled i trochę siana. Nogi go bolały, ale nie narzekał, bo czuł, że dzieje się coś ważnego. Kiedy dotarli do małej stajenki w Betlejem, Chmurek od razu zaczął ścielić posłanie z siana – chciał, żeby było miękko i ciepło.

W stajence mieszkała już rodzina zwierząt: krowa Ruda, owca Puszka i gołąb Lekki. Wszystkie były ciekawskie i przyglądały się przybyszom. Kiedy Maryja położyła śpiące Dzieciątko na sianie, Ruda podeszła bliżej i muchem ogrzała Jego rączki.

– Jest zimno – powiedziała cicho Ruda. – Musimy zrobić wszystko, żeby maleństwo nie marzło. Puszka natychmiast przytuliła się do sianka, a Lekki zleciał z belki i przykrył Dzieciątko swoim skrzydłem. Chmurek patrzył na to i poczuł, że jego serce rośnie.

– Ja też mogę pomóc – pisnął Chmurek. Stanął blisko, żeby swoim ciepłym ciałem osłonić Dzieciątko przed wiatrem. W stajence zrobiło się tak ciepło, że mały Jezus uśmiechnął się przez sen. Wszystkie zwierzęta westchnęły z ulgą.

Nagle na niebie rozbłysła wielka gwiazda. Światło wpadło przez szparę w dachu i oświetliło twarz Dzieciątka. Chmurek pomyślał: „To najpiękniejsza noc w moim życiu”. Owca Puszka zasnęła, cicho becząc, a krowa Ruda nuciła kołysankę.

Rano, kiedy słońce wstało, do stajenki przyszli pasterze i dziękowali zwierzętom. Chmurek poczuł, że choć był malutki, zrobił coś bardzo ważnego. Bo nie trzeba być wielkim, żeby dać komuś ciepło i spokój.

Od tamtej pory w stajence zawsze panowała cisza i miłość. A osiołek Chmurek często zamykał oczy i wspominał tę gwiaździstą noc, kiedy mały Książę Pokoju przyszedł na świat.

Gdy zapadł zmrok, Chmurek położył się obok sianka. Nad stajenką świeciła ta sama gwiazda, cicha i jasna. Osiołek westchnął sennie i pomyślał: „Dobranoc, maleńki”. I wszystkie zwierzęta zasnęły spokojnie, a w powietrzu unosił się zapach siana i ciepła.