Osiołek i mały Jezus

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej stajence w Betlejem, mieszkał mały osiołek o imieniu Kłapcio. Miał miękkie, szare uszy i wielkie, ciekawe oczy. Każdego dnia patrzył na gwiazdy i marzył, żeby komuś pomóc.

Pewnej nocy do stajenki przyszli zmęczeni wędrowcy – Maryja i Józef. Maryja trzymała w ramionach maleńkie zawiniątko. To był mały Jezusek. Osiołek Kłapcio nadstawił uszu i poczuł, że to wyjątkowy wieczór.

– Musimy uciekać – szepnął Józef. – Musimy iść w daleką drogę. Kłapcio, mój mały przyjacielu, czy pomożesz nam nieść małego Jezusa? Osiołek natychmiast przytaknął i schylił głowę. Chciał być dzielny.

Ruszyli w nocy. Po niebie płynęły gwiazdy, a księżyc świecił im jasno. Kłapcio stąpał ostrożnie, żeby nie obudzić śpiącego Jezuska. Co jakiś czas oglądał się, czy maluszek ma ciepło w pieluszkach z siana.

Po drodze spotkali zagubioną owieczkę. – Beczy tak smutno – pomyślał osiołek. Maryja pogłaskała owieczkę, a Józef wziął ją na ręce. Kłapcio poczuł, że w tej podróży każde stworzenie jest ważne i każdemu można pomóc.

Kiedy doszli do górskiego strumienia, Jezusek otworzył oczka i uśmiechnął się do osiołka. Kłapcio poczuł w sercu wielką radość. – Zrobiłem coś dobrego – szepnął do siebie. – Pomogłem małemu Jezusowi bezpiecznie wędrować.

Po wielu dniach dotarli do ciepłego domu w Egipcie. Maryja dała Kłapciowi marchewkę i pogłaskała go po głowie. – Jesteś najdzielniejszym osiołkiem na świecie – powiedziała. Osiołek zamknął oczy zmęczone, ale szczęśliwe.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy znów zaświeciły nad dachem, Kłapcio położył się obok małego Jezuska. Maluszek spał spokojnie, a osiołek słuchał jego cichego oddechu. – Dobranoc, mały przyjacielu – szepnął i zasnął, otulony blaskiem gwiazd.