Bajka o małym jeżyku, który szukał spokoju

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Igiełka był bardzo ruchliwy – cały dzień biegał, turlał się z górki i szukał pysznych owoców. Ale wieczorem, gdy słonko chowało się za chmurami, Igiełka czuł dziwny niepokój.

- Mamo, dlaczego wieczorem wszystko jest takie ciche? – zapytał mały jeżyk. – Ja wcale nie chcę spać!

Mama jeżyk uśmiechnęła się i pogłaskała go po kolczastym grzbiecie. – Kochanie, cisza to nie nuda. Cisza to czas, kiedy możemy posłuchać, co mówi do nas serce.

Igiełka nie do końca zrozumiał, ale postanowił sprawdzić. Wybiegł z norki i pobiegł w stronę starego dębu. Po drodze spotkał wiewiórkę Rudą Kitę.

- Rudziutka, nie chcesz się bawić? – zawołał Igiełka. Ale wiewiórka ziewnęła szeroko. – Już późno, mały jeżyku. Czas zwinąć się w kłębek i posłuchać szumu liści.

Igiełka pokręcił noskiem. Poszedł dalej. Spotkał sowę Zuzię, która siedziała na gałęzi. – Sowo, a ty dlaczego nie latasz? – zapytał. Sowa zamrugała wielkimi oczami. – Bo wieczorem latam tylko we śnie. A ty, mały jeżyku, też powinieneś już marzyć.

Igiełka westchnął i wrócił do norki. Mama czekała na niego z ciepłym kocykiem z mchu. – Mamo, wszyscy mówią, że mam spać… ale ja nie wiem, jak się robi ciszę w brzuszku.

Mama przytuliła go mocno. – Zamknij oczka, mały. Posłuchaj swojego oddechu. Szur-szur – jak wietrzyk w liściach. I pomyśl o czymś miłym. Na przykład o tym, jak jutro znajdziesz najsłodszą jagodę.

Igiełka posłuchał. Zamknął oczy, a w brzuszku zrobiło się ciepło i spokojnie. Słyszał tylko bicie swojego serduszka i oddech mamy. I tak, zwinięty w kłębek, zasnął spokojnie. A nad laskiem rozświetliły się pierwsze gwiazdy.

- Dobranoc, mały jeżyku – szepnął wiatr. – Dobranoc, śpij słodko.