Leśne kolory jesieni

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały chmur, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudek. Rudek miał rudą kitę i wielkie oczy, którymi lubił oglądać świat. Każdego ranka wybiegał na gałąź i patrzył, co się zmieniło.

Pewnego dnia Rudek zauważył, że liście na starym dębie przestały być zielone. Zamiast tego miały kolor pomarańczy jak marchewka. Rudek zmarszczył nosek i pomyślał: „Czy las zachorował?”

Pobiegł do swojej przyjaciółki sowy Zosi. Sowa Zosia mieszkała w dziupli topoli. Rudek zapytał: – Zosiu, czemu liście zmieniają kolor? Czy trzeba im pomóc? Sowa uśmiechnęła się mądrze. – To nie choroba, Rudku. To jesień maluje las farbami.

Rudek nie do końca rozumiał, ale postanowił przyjrzeć się bliżej. Wskoczył na gałąź brzozy. Liście brzozy były żółte jak miód. – Pięknie! – szepnął. Potem skoczył na klon. Liście klonu miały czerwień jak dojrzałe jabłka. Rudek klasnął w łapki.

Biegł dalej, aż dotarł do polanki, gdzie rosły jarzębiny. Ich owoce były pomarańczowe i czerwone, a liście – złote. Rudek usiadł na kamieniu i patrzył. – Nigdy nie widziałem tylu kolorów – powiedział cicho. Wiatr muskał jego kitę, a słońce przebijało się przez korony.

Zachwycony wiewiór postanowił narysować jesień w swojej głowie. Zapamiętał każdy odcień: żółty brzozy, pomarańczowy dębu, czerwony klonu i brązowy buku. – To najlepszy obraz świata – stwierdził. – I wcale nie trzeba farb, wystarczy patrzeć.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Rudek wrócił do swojej dziupli. Położył się na miękkim mchu i przymknął oczy. W pamięci wciąż miał tańczące kolorowe liście. Czuł spokój i wdzięczność za piękno, które go otacza.

Noc powoli okrywała las ciemnym kocem. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Rudek ziewnął i szepnął: – Dobranoc, jesienny lesie. Jutro znów będę oglądał twoje kolory. I zasnął, śniąc o czerwieniach, złocie i pomarańczy, które wirowały w rytm cichej melodii wiatru.