Jesienne skarby

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa sięgały wysoko do nieba, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudzik. Każdego ranka Rudzik wyglądał przez okno swojej dziupli i podziwiał świat. Pewnego dnia zobaczył coś niezwykłego – liście na drzewach zaczęły zmieniać kolory.

Rudzik wybiegł z dziupli i pobiegł do swojej przyjaciółki, sowy Zosi. – Zosiu, spójrz! Liście zrobiły się żółte, pomarańczowe i czerwone! – zawołał. Sowa uśmiechnęła się mrużąc oczy. – To jesień, Rudziku. Pora, kiedy las ubiera się w najpiękniejsze barwy.

Rudzik postanowił zebrać najpiękniejsze liście, aby pokazać je mamie. Biegał po miękkim mchu, zbierając te najbardziej kolorowe. Każdy liść szeleścił pod jego łapkami jak mały bębenek. Znalazł liść klonu w kształcie gwiazdy, liść dębu w złocistym kolorze i mały listek brzozy, który był żółty jak słońce.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Rudzik wrócił do swojej dziupli. Mama wiewiórka przygotowywała już miękki posłanie z siana i puchu. – Mamo, zobacz, co znalazłem! – powiedział Rudzik, rozkładając liście na podłodze. Mama pogłaskała go po rudym futerku. – Piękne skarby, synku. Jesień obdarowuje nas tym, co najpiękniejsze.

Po kolacji Rudzik położył się na posłaniu. Przez okno widział, jak na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy. Liście w kąciku cicho szeleściły, jakby opowiadały mu swoją historię. Rudzik poczuł, że jest bezpieczny i kochany. Zamknął oczy i pomyślał o wszystkich kolorach, które zobaczył.

Mama usiadła obok niego i zaśpiewała cichą kołysankę o jesiennym wietrze, który tańczy z liśćmi. Rudzik ziewnął szeroko i wtulił się w sianko. Jego oddech stał się równy i spokojny. Nawet wiatr za oknem ściszył swój śpiew, by nie przeszkadzać małej wiewiórce.

Tej nocy Rudzik śnił o lesie pełnym złotych, czerwonych i pomarańczowych liści. Każdy liść wirował w tańcu, a on biegał za nimi, czując radość w sercu. Kiedy obudził się rano, wiedział, że jesień jest naprawdę magiczna. I choć liście opadną, wiosną pojawią się nowe – jak obietnica, że piękno zawsze wraca.