Bajka o jesieni do oglądania dla 5-latka

— Bajka do czytania —

Mała wiewiórka Tupcio mieszkał w starym dębie na skraju lasu. Każdego ranka budził się i patrzył przez okno na zielone liście. Ale pewnego dnia wszystko zaczęło się zmieniać.

Tupcio zauważył, że liście na jego drzewie robią się żółte, pomarańczowe i czerwone. „Ojej, co się dzieje?” – pomyślał zmartwiony. Wbiegł na gałąź i zapytał sowy Zosi, która właśnie szykowała się do snu. „To jesień, Tupciu” – powiedziała sowa ciepłym głosem. „Liście tańczą na pożegnanie lata.”

Tupcio nie rozumiał, dlaczego liście mają tańczyć. Przecież one spadają! „To smutne” – mruknął. Sowa uśmiechnęła się: „A może popatrz na nie inaczej? Każdy liść to mały artysta, który maluje niebo.”

Następnego dnia Tupcio usiadł na kamieniu i zaczął obserwować. Wiatr szeptał, a liście wirowały w powietrzu – czerwone, złote, brązowe. Jeden liść upadł mu prosto na nos. Tupcio kichnął i zaśmiał się. „To naprawdę piękne!” – zawołał.

Postanowił zebrać najładniejsze liście i ułożyć z nich kolorowy dywan pod swoim drzewem. Pracował całe popołudnie, a gdy skończył, zaprosił inne zwierzęta do oglądania. „Chodźcie, zrobiłem wystawę jesieni!” – wołał.

Przyszły zajączki, jeżyk i nawet stary niedźwiedź. Każdy podziwiał, jak liście mienią się w słońcu. „To lepsze niż bajka” – szepnął jeżyk. Tupcio poczuł się dumny, ale też zrozumiał, że jesień nie jest smutna – to czas, gdy las ubiera się w najpiękniejsze kolory.

Gdy zapadł zmrok, mama wiewiórka zawołała Tupcia do norki. „Czy wiesz, że te liście, które tak lubisz, za rok znów wyrosną?” – zapytała. Tupcio przytulił się do niej i zamknął oczy. „Wiem, mamo. I wtedy znów będę czekał na jesienny taniec.”

W oknie norki świeciła gwiazda, a wiatr cicho nucił kołysankę. Tupcio uśmiechnął się i zasnął, śniąc o liściach, które tańczą na błękitnym niebie. Dobranoc, mały wiewióreczku. Dobranoc, lesie.