Bajka o małym zajączku, który szukał uśmiechu

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Kicuś obudził się pewnego ranka i poczuł, że w jego brzuszku coś dziwnie skacze. To nie był głód ani potrzeba biegania – to było coś nowego.

Kicuś podszedł do mamy i zapytał: – Mamo, dlaczego w środku mam takiego skaczącego balonika? Mama uśmiechnęła się i przytuliła go. – To twoje emocje, synku. Każda z nich jest inna i każda jest ważna.

Tego dnia Kicuś bawił się z siostrą w chowanego. Kiedy go znalazła, poczuł, że balonik w brzuszku robi się lekki i ciepły. – To radość – powiedziała mama. – Cieszysz się, że się bawicie.

Potem Kicuś upuścił swoją ulubioną marchewkę do kałuży. Balonik zrobił się ciężki i szary. – To smutek – szepnęła mama. – Możesz być smutny, to nic złego. Później znajdziemy nową marchewkę.

Kiedy nadszedł czas sprzątania zabawek, Kicuś nie chciał kończyć zabawy. Balonik w brzuszku stał się gorący i kłujący. – To złość – powiedziała mama. – Złość jest jak czerwony balonik. Możesz go wypuścić, tupiąc nóżkami.

Kicuś tupnął kilka razy, a potem westchnął. – Już mi lepiej – powiedział. Mama pogłaskała go po uszku. – Widzisz? Każda emocja przychodzi i odchodzi. Ważne, żebyś o nich mówił.

Wieczorem Kicuś leżał w swoim łóżeczku. Balonik w brzuszku był już spokojny i miękki jak chmurka. – Dobranoc, mamo – szepnął. – Jutro znów będę czuł różne rzeczy, ale już wiem, że to w porządku.

Gwiazdy na niebie mrugały do Kicusia, a on zamknął oczy. Wiedział, że każda emocja jest jak kolorowy balonik – czasem lekki, czasem ciężki, ale zawsze można go zrozumieć i puścić wolno. Dobranoc, mały zajączku.