Kicuś i tajemnica warzywnej mocy

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku mieszkał króliczek Kicuś. Miał miękkie, białe futerko i długie uszy, które często stawały smutno, gdy mama mówiła: „Czas na obiad!” Kicuś nie lubił warzyw – marchewka wydawała mu się zbyt twarda, brokuł zbyt zielony, a pomidorek… no, po prostu czerwony.

„Mamusiu, ja nie chcę marchewki!” – mówił Kicuś i krył się za firanką. Mama tylko się uśmiechała i chowała warzywa w zupie albo w sałatce. Ale Kicuś i tak je zostawiał na talerzu. „Może później” – mruczał i biegł do piaskownicy.

Pewnego dnia Kicuś bawił się w ogródku z wiewiórką Rudzielcem. Rudzielec podskakiwał wysoko, zbierając orzechy. „Jak ty to robisz?” – zapytał zdziwiony Kicuś. „To proste!” – zaśmiał się Rudzielec – „Jem dużo orzechów, ale też marchewkę i brokuły. Dają mi siłę!”

Kicuś zmarszczył nosek. „Marchewka? Brokuł?” – pomyślał. „Może spróbuję?” Wieczorem, gdy mama podała obiad, Kicuś wziął do łapki mały kawałek marchewki. Był słodki i chrupiący! „Mamusiu, to całkiem smaczne!” – zawołał.

Następnego dnia Kicuś zjadł plasterek pomidorka. Był soczysty i lekko kwaśny, a potem brokuł – przypominał małe drzewko. „Nie taki straszny!” – stwierdził. I każdego dnia próbował nowego warzywa. Kolory na talerzu stawały się przygodą.

Wkrótce Kicuś biegał szybciej niż wiewiórka, skakał wyżej niż piłka, a jego futerko lśniło jak słońce. „Warzywa to magiczne kawałki ogrodu!” – mówił z uśmiechem. Mama głaskała go po uszach: „Mądry króliczku, tyle w tobie siły i radości.”

Przed snem Kicuś przytulił się do mamy. „Dziś zjadłem całą marchewkę, brokuła i pomidorka. Jutro może rzodkiewkę?” Mama uśmiechnęła się: „Oczywiście, synku. Każde warzywo to nowa przygoda.” Kicuś zamknął oczy, czując w brzuszku ciepło i spokój.

Za oknem migotały gwiazdy. Kicuś szeptał do nich: „Dobranoc, marchewko, dobranoc, brokułku, dobranoc, pomidorku.” I zasnął, śniąc o kolorowych ogrodach, gdzie wszystkie warzywa tańczyły wesoło. Cicho, cichutko, tylko oddech króliczka i szum nocnego wiatru.