Jeżyk i źródło życia

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Tomek mieszkał w lesie pod starym dębem. Każdego dnia biegał po łące, szukał grzybków i bawił się z motylami. Ale Tomek miał jeden sekret – nie lubił pić wody.

– Nie chce mi się pić – mówił, gdy mama podsuwała mu szklaneczkę. – Wolę skakać i tańczyć!

I tak biegał od rana do wieczora, aż pewnego dnia poczuł, że nóżki mu ciążyły, a głowa była ciężka jak kamień. Łapki opadały, a oczy same się zamykały.

– Co ci jest, Tomku? – zapytała myszka Pola, która zawsze przynosiła mu maliny. – Jesteś blady i słaby…

Tomek westchnął. – Nie wiem, Polu. Może za dużo się bawię?

– A piłeś dziś wodę? – spytała mądra sowa Zosia, siedząca na gałęzi. Tomek zmarszczył nosek. – No… nie. – Woda to życie – powiedziała sowa. – Bez niej nawet najszybszy jeżyk staje się leniwy. Wypij trochę, a zobaczysz, jak siła wróci.

Tomek nieśmiało przyszedł do strumyka. Nachylił się i wypił kilka kropli. Nagle poczuł chłód i lekkość. Nóżki stały się mocne, a głowa jasna. – Wow! – krzyknął. – Woda naprawdę dodaje energii!

Od tego dnia Tomek pił wodę co chwilę: rano, po zabawie i przed snem. Wieczorem, gdy mama kładła go do łóżka, gwiazdy na niebie błyszczały jak krople wody. – Dziękuję, wodo – wyszeptał i zasnął spokojnie, czując w brzuszku chłodną radość.