Iskierka i zagubiona grzywa

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowych Łąk, gdzie słońce zawsze świeciło ciepło, a łąki pachniały poziomkami, mieszkała księżniczka Lila. Miała złote loki i serce pełne dobroci. Każdego ranka biegała boso po rosie i rozmawiała z motylami. Pewnego dnia usłyszała cichutkie pochlipywanie dobiegające z gęstwiny leśnej.

Zaciekawiona Lila przystanęła i nasłuchiwała. Pochlipywanie stawało się coraz głośniejsze. Ostrożnie rozchyliła gałęzie i ujrzała małego jednorożca o srebrzystej sierści. Miał wielkie, smutne oczy i – o dziwo – zamiast lśniącej grzywy na głowie sterczały mu tylko dwa kosmyki. 'Kim jesteś i dlaczego płaczesz?' – zapytała Lila. 'Jestem Iskierka – wyszeptał jednorożec. – Zgubiłem swoją magiczną grzywę. Bez niej nie mogę spełniać życzeń ani rozświetlać nocy.'

Lila poczuła, że musi pomóc. 'Nie martw się, Iskierko, znajdziemy twoją grzywę!' – powiedziała stanowczo. Razem ruszyli przez las. Szukali pod mchem, między korzeniami starych dębów i w krzakach malin. Nagle Iskierka krzyknął: 'Spójrz! Coś błyszczy w tej dziupli!' Lila wsunęła rękę do środka i wyciągnęła… pęczek suchych patyków. 'To nie to' – westchnął jednorożec.

Usiedli na mchu zmęczeni. Lila pogładziła Iskierkę po szyi. 'Powiedz mi, co potrafiła twoja grzywa?' – spytała. 'Mogłem nią sprawić, że smutni się uśmiechają, a kolory stają się jaśniejsze. Ale teraz czuję się bezużyteczny.' Lila zaprzeczyła: 'Nieprawda! Jesteś wspaniałym przyjacielem, a to ważniejsze niż magia.' Wtedy Iskierka spojrzał na nią i – ku zdziwieniu – na jego czole zaczął pojawiać się delikatny, srebrny połysk.

Z gałęzi nad ich głowami spłynęła drobniutka, iskrząca się chmurka. To były śpiochy – leśne duszki, które zbierały blask gwiazd. 'My wiemy, gdzie jest twoja grzywa!' – zaświergotały. 'Zabłąkała się nad jezioro, ale boimy się tam iść, bo mieszkają wodne nimfy.' Lila i Iskierka nie bali się. Pobiegli nad jezioro, a tam, na samym środku, na tafli wody, leżała tęczowa grzywa, lśniąc w słońcu.

Nimfy zapytały: 'Po co wam ta grzywa?' Lila odpowiedziała: 'Należy do mojego przyjaciela. Bez niej jest smutny.' Nimfy uśmiechnęły się i pozwoliły zabrać grzywę. Iskierka wskoczył do wody, a gdy grzywa dotknęła jego głowy, rozbłysła milionem barw. Od razu zrobiło się cieplej i radośniej. Iskierka spojrzał na Lilę: 'Dziękuję! Dzięki tobie zrozumiałem, że prawdziwa magia kryje się w dobrym sercu.'

Gdy wrócili do zamku, było już późno. Lila położyła się do łóżka, a Iskierka zwinął się w kłębek u stóp jej łóżka. Przez okno wpadało światło gwiazd. 'Dobranoc, Iskierko' – szepnęła Lila. 'Dobranoc, księżniczko. Śpij i śnij o tęczowych łąkach.' – odrzekł jednorożec. Wkrótce oboje spali spokojnie, a nad nimi migotały gwiazdy, tworząc na niebie kształt małego jednorożca.