Iskierka i Tajemnica Tęczowego Źródła

— Bajka do czytania —

W Krainie Błyszczących Łąk, gdzie trawa mieniła się kroplami rosy jak małe diamenty, mieszkała młoda jednorożec o imieniu Iskierka. Jej grzywa miała kolor zachodzącego słońca – złoto, róż i pomarańcz przeplatały się w miękkich falach. Iskierka uwielbiała biegać po łąkach i rozmawiać z motylami, ale najbardziej lubiła słuchać opowieści starszych jednorożców o Tęczowym Źródle, które podobno spełniało jedno życzenie dziennie.

Pewnego ranka, gdy słońce dopiero wstawało, Iskierka postanowiła odnaleźć to źródło. Szła przez las, w którym drzewa szeptały tajemnice, a małe wiewiórki wskazywały jej drogę. Po godzinie wędrówki dotarła na polanę pełną kwiatów o siedmiu kolorach. W środku polany znajdowało się małe jeziorko, które lśniło jak tęcza.

„To musi być ono!” – szepnęła Iskierka z zachwytem. Nachyliła się nad wodą i wypowiedziała swoje życzenie: „Chciałabym, aby moja grzywa błyszczała jak gwiazdy przez cały tydzień!” Woda zabulgotała, a z jej głębi wyskoczyły iskierki. Iskierka spojrzała w swoje odbicie – grzywa lśniła srebrzystym blaskiem. Była przeszczęśliwa!

Jednak gdy wracała do domu, spotkała małego zajączka, który płakał, bo zgubił swój ulubiony szalik od babci. Iskierka chciała mu pomóc, ale nie wiedziała jak. Wtedy przypomniała sobie o źródle. „Mogę złożyć kolejne życzenie!” – pomyślała. Pobiegła z powrotem na polanę i poprosiła: „Chcę, żeby szalik zajączka się odnalazł!” Źródło znów zabulgotało, a szalik pojawił się na krzaku jeżyn.

Zajączek był tak wdzięczny, że przytulił Iskierkę. „Jesteś najlepszym przyjacielem!” – pisnął. Iskierka poczuła ciepło w sercu – większe niż blask jej grzywy. Nagle zrozumiała, że magia źródła nie polega na spełnianiu własnych zachcianek, ale na pomaganiu innym.

Następnego dnia Iskierka zaprosiła wszystkie zwierzęta z łąki, by wspólnie składały życzenia. Każde z nich prosiło o coś dla kogoś innego: sowa o ciepłe gniazdo dla piskląt, lisek o smakołyki dla chorych przyjaciół, a motyl o krople rosy dla spragnionych kwiatów. Źródło lśniło jaśniej niż kiedykolwiek, a wokół polany pojawiła się podwójna tęcza.

„Dziękuję ci, Iskierko” – powiedziało źródło cichym, melodyjnym głosem. „Nauczyłaś się najważniejszej lekcji – prawdziwa magia to dzielenie się. Twoja grzywa i tak jest piękna, ale twoje serce świeci jeszcze mocniej.” Iskierka uśmiechnęła się i pogłaskała wodę kopytkiem.

Gdy zapadł zmrok, Iskierka wróciła do swojej kryjówki pod starym dębem. Gwiazdy na niebie wyglądały jak małe źródła światła, a księżyc kołysał się nad nią jak srebrna łódka. „Dobranoc, Świecidełko” – szepnęła do jednej z gwiazd, która mrugała do niej przyjaźnie. Otuliła się swoją lśniącą grzywą i zasnęła spokojnie, marząc o tęczach i uśmiechach przyjaciół.

Tej nocy cała Kraina Błyszczących Łąk spała w ciszy, a wiatr niósł szept: „Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, mała jednorożcu.”