Tęczowy jednorożec i złote iskierki

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w Krainie Tęczy, gdzie chmury były z waty cukrowej, a deszcz pachniał poziomkami, mieszkał mały jednorożec o imieniu Tęczek. Miał grzywę mieniącą się wszystkimi kolorami tęczy, a z jej końców sypały się złote iskierki. Tęczek bardzo lubił swoje iskierki – zbierał je w szklanym słoiczku i nigdy nikomu nie dawał.

Kiedyś Tęczek bawił się sam na łące pełnej kwiatów. Skakał, kręcił się i podziwiał, jak iskierki wirują wokół niego. Ale po chwili zrobiło mu się smutno. Z oddali dochodził go wesoły śmiech – to zajączek Maciek i wiewiórka Ruda skakali razem w chowanego. Tęczek pomyślał: „Dlaczego oni się tak dobrze bawią, a ja sam?”.

Nagle przybiegł do niego mały zajączek z uszami opuszczonymi ze smutku. „Tęczku, zgubiłem moją ulubioną marchewkę, tę najsłodszą!” – powiedział drżącym głosikiem. Tęczek spojrzał na swój słoiczek z iskierkami i poczuł, że chciałby pomóc. Wyciągnął łapkę, wyjął jedną złotą iskierkę i podał ją zajączkowi. „Proszę, może to ci pomoże” – szepnął.

Zajączek wziął iskierkę i natychmiast zamieniła się w piękną, soczystą marchewkę. „Dziękuję, Tęczku! Jesteś wspaniałym przyjacielem!” – zawołał i pobiegł się nią cieszyć. Tęczkowi zrobiło się ciepło na sercu. Spojrzał do słoiczka – iskierka wróciła, a nawet przybyły nowe!

Od tego dnia Tęczek pomagał każdemu, kogo spotkał. Ptaszkowi, który nie miał gniazda, dał iskierkę, która zmieniła się w miękkie gałązki. Świerszczykowi, który nie mógł znaleźć nutki do piosenki, podarował iskierkę, która zamieniła się w dzwoniący dźwięk. A małej myszce, która bała się ciemności, podarował iskierkę, która rozświetliła jej norkę jak małe słonko.

Z każdym podarunkiem iskierek przybywało w grzywie Tęczka. I co najważniejsze – już nigdy nie był sam. Wszystkie zwierzęta chciały się z nim bawić, śpiewać i tańczyć. Tęczek zrozumiał, że prawdziwa magia nie polega na posiadaniu skarbów, ale na dzieleniu się nimi z innymi.

Gdy zapadł zmierzch, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Tęczek wrócił do swojej kryjówki na obłoku. Położył się na miękkim puchu, a złote iskierki układały się wokół niego jak gwiazdki. Przymknął oczy, słysząc szum wiatru i szept traw. „Dobranoc, Tęczku” – zaśpiewały gwiazdy. I Tęczek zasnął, uśmiechając się do swojego snu pełnego iskierek.