Tęczowy pyłek jednorożca Tosi

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie niebo zawsze jest błękitne jak oczy lalki, a trawa pachnie wanilią, mieszkała mała jednorożek Tosia. Miała grzywę w kolorze różowej waty cukrowej i ogon, który mienił się jak tęcza po deszczu. Każdego ranka Tosia budziła się z uśmiechem, bo wiedziała, że czeka ją wspaniały dzień pełen magii.

Tosia uwielbiała biegać po łące, a za nią unosiły się malutkie, świecące pyłki. To była jej wyjątkowa magia – gdy była szczęśliwa, z jej grzywy sypały się srebrne iskierki. Jednak pewnego dnia Tosia zauważyła, że jej przyjaciółka, mała myszka Kruszynka, smutno siedzi pod stokrotką.

„Kruszynko, dlaczego jesteś taka smutna?” – zapytała Tosia, pochylając swój biały pyszczek. „Zgubiłam mój ulubiony żołędziowy kubeczek” – odpowiedziała myszka i otarła łezkę łapką. Tosia poczuła, że jej magia może pomóc. Chciała podarować Kruszynce trochę swoich iskierek, żeby zrobić jej przyjemność.

Tosia potrząsnęła grzywą, ale pyłki nie chciały polecieć. Była zbyt skupiona na sobie, a magia działa tylko wtedy, gdy myśli się o innych. Tosia westchnęła i pomyślała: „Może wystarczy przytulić Kruszynkę i pobawić się z nią?”. Przytuliła myszkę delikatnie nosem i zaproponowała: „Poszukamy razem twojego kubeczka!”.

Razem przeszukały całą łąkę. Zaglądały pod każdy listek i za każdy kamyk. W końcu Kruszynka pisnęła radośnie: „Jest! Pod dmuchawcem!”. Kubeczek leżał schowany w trawie. Tosia uśmiechnęła się szeroko, a wtedy z jej grzywy posypały się setki srebrnych iskierek – tym razem leciały prosto do Kruszynki i otuliły ją ciepłym blaskiem.

„Dziękuję, Tosin!” – zawołała myszka i obie zaczęły tańczyć w kręgu iskierek. Tosia zrozumiała, że magia nie polega na tym, żeby mieć coś dla siebie, ale żeby dzielić się radością z innymi. A im więcej dawała, tym więcej iskierek pojawiało się wokół.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad łąką jak srebrna kołyska, Tosia położyła się na miękkiej trawie. Kruszynka skuliła się obok jej kopytka. Iskierki z grzywy Tosi powoli gasły, a na niebie zapalały się gwiazdy. Tosia zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, przyjaciółko”.

I wtedy, ostatnia iskierka spłynęła z jej grzywy prosto w niebo, zamieniając się w maleńką gwiazdkę. Od tej pory każdej nocy, gdy dzieci zamykają oczy, ta gwiazdka świeci im najjaśniej, przypominając, że dzielenie się jest najpiękniejszą magią na świecie.