Tęczowy pyłek i mały jednorożec

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie chmurki są z waty cukrowej, a rzeki płyną tęczowym sokiem, mieszkał mały jednorożec o imieniu Lulu. Jego sierść była biała jak śnieg, a grzywa mieniła się wszystkimi kolorami tęczy. Lulu miał też mały, błyszczący rożek, który co rano posypywał się srebrnym pyłkiem.

Pewnego dnia Lulu obudził się i zobaczył, że jego rożek nie błyszczy. Pyłek gdzieś zniknął! Zmartwiony jednorożec pobiegł do mamy. – Mamo, mamo, mój pyłek się skończył! – zawołał. Mama uśmiechnęła się ciepło i powiedziała: – Pyłek wraca, gdy robisz coś dobrego dla innych.

Lulu wyszedł na łąkę pełną stokrotek. Spotkał małego zajączka, który płakał, bo zgubił swoją marchewkę. Lulu pomógł mu jej szukać. Znaleźli ją pod krzaczkiem. Zajączek uśmiechnął się i podskoczył z radości. Wtedy Lulu poczuł, że jego rożek lekko zalśnił.

Potem Lulu zobaczył ptaszka, który próbował zanieść gałązkę do gniazdka, ale była za ciężka. Lulu podniósł gałązkę swoim pyszczkiem i pomógł ptaszkowi. Ptaszek zaświergotał wesoło. Lulu znów poczuł ciepło na rożku – pojawiło się na nim kilka srebrnych drobinek.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Lulu usiadł na pagórku. Nagle zobaczył małą dziewczynkę, która siedziała sama na polanie. – Dlaczego jesteś smutna? – zapytał. – Bo nikt nie chce się ze mną bawić – szepnęła dziewczynka. Lulu zaprosił ją do wspólnej zabawy w chowanego.

Skakali po łące, zbierali kwiaty i śmiali się głośno. Dziewczynka przytuliła Lulu i powiedziała: – Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem. W tej chwili rożek Lulu rozbłysnął jaśniej niż kiedykolwiek – cały pokrył się srebrnym pyłkiem, który zaczął wirować wokół nich.

Lulu zrozumiał, że mama miała rację. Pyłek wraca, kiedy dzielisz się dobrem. A im więcej dajesz innym, tym więcej masz dla siebie. Wieczorem Lulu wrócił do domu zmęczony, ale szczęśliwy. Mama pogłaskała go po grzywie i powiedziała: – Dobrze cię wychowałam, synku.

Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do Lulu. Mały jednorożec położył się na miękkiej trawie, zamknął oczy i słuchał cichego szumu wiatru. Jego rożek delikatnie świecił w ciemności, jak mała latarenka. Lulu westchnął cicho i zasnął, otulony tęczowym blaskiem. Dobranoc, Lulu.